„Charyzmatyczny, ironiczny, dowcipny, zaczepny Juliusz Chrząstowski to po prostu wielka gwiazda. Jeśli ktoś jeszcze się o tym nie przekonał, niech pędzi na przedstawienie z nim. O bilety zwykle nie jest łatwo” pisał na łamach kultura.onet.pl Dawid Dudko. Słowa te dobrze oddają pozycję Chrząstowskiego w polskim teatrze – artysty, który od lat zachwyca publiczność i krytyków wyrazistymi, pełnymi emocji kreacjami. W tym roku aktor otrzymał Grand Prix 66. Kaliskich Spotkań Teatralnych za rolę Johana w spektaklu „Sceny z życia małżeńskiego” w reżyserii Katarzyny Minkowskiej. Uzasadniając werdykt jury, Anna Smołowik podkreślała: „Od razu wiedziałam na przykład, że Juliusz Chrząstowski musi dostać nagrodę. To niezwykła rola, która wymaga nie tylko wyjątkowego warsztatu, ale i odwagi”. Występ Johana został uznany za jeden z najważniejszych punktów festiwalu i potwierdził wyjątkową klasę aktora. 

Wśród wielu cenionych kreacji Juliusza Chrząstowskiego szczególne miejsce zajmuje Herod w „Salome” w reżyserii Kuby Kowalskiego. Za tę kreację otrzymał Nagrodę Teatralną im. Stanisława Wyspiańskiego, a Artur Grabowski nazwał ją jedną z najlepszych ról ostatnich lat. Bardzo wysoko oceniony został za postać Ojca w „Genialnej przyjaciółce” Eweliny Marciniak. Krytycy podkreślali, że Chrząstowski potrafi połączyć sceniczną prawdę z poczuciem humoru, dzięki czemu nawet najbardziej złożone postaci stają się bliskie widzom. W „Arianach” Beniamina M. Bukowskiego prezentuje pełnię swoich aktorskich możliwości, wcielając się kolejno w papieża i przedstawiciela zboru Braci Polskich. Potwierdzeniem aktorskiej reputacji Juliusza Chrząstowskiego są jego role na deskach Starego Teatru w spektaklach Moniki Strzępki – w „Triumfie woli” oraz w „Roku z życia codziennego w Europie Środkowo-Wschodniej”, które świadczą o jego niekwestionowanym, wysokim miejscu w zespole.  

Do najważniejszych ról Juliusza Chrząstowskiego należy Gospodarz w „Weselu” Jana Klaty – postać, w której stworzył przejmujący portret człowieka rozdartego między marzeniem o zmianie a poczuciem bezsilności. Jak pisał Michał Centkowski, aktor zachwycał jako „trochę rozczarowany, trochę przygasły buntownik”. Ważnym etapem jego artystycznego rozwoju była również współpraca przy „Wrogu ludu” tego samego reżysera. Jako doktor Tomasz Stockmann stworzył, wraz z Radosławem Krzyżowskim, wybitny duet sceniczny. W dorobku aktora szczególne miejsce zajmują także role w innych spektaklach Jana Klaty, m.in. „Trylogii”, gdzie jako Onufry Zagłoba łączył wyrazisty komizm z mistrzowskim warsztatem, a także w „Trzech stygmatach Palmera Eldritcha”, „Orestei”, „Tajnym agencie” i „Weselu hrabiego Orgaza”. Role te potwierdziły jego wszechstronność, sceniczną charyzmę oraz umiejętność tworzenia bohaterów obdarzonych psychologiczną prawdą. 

Na scenie Narodowego Starego Teatru aktor stworzył ponad kilkadziesiąt zapadających w pamięć, naszkicowanych wyrazistą kreską postaci – jak choćby brawurowy Ram Gerszon w „Towiańczykach…”, egoistyczny, znudzony kochanką Henryk Zaręba w „Sprawie Gorgonowej” duetu Janiczak/Rubin czy zagrany w kontrze do warunków Orcio w „nie-boskiej komedii. WSZYSTKO POWIEM BOGU!” Demirskiego/Strzępki. Świetna kreacja w tym spektaklu, odważnie balansująca na granicy patosu i parodii, przyniosła aktorowi prestiżową nagrodę im. Zelwerowicza (2015). Błyskotliwe, efektowne przedstawienie, wyróżnione kilkoma zbiorowymi nagrodami aktorskimi, Chrząstowski może zaliczyć do swych największych osiągnięć. Artysta o bogatej osobowości scenicznej, ogromnej skali talentu i charakterystycznej vis comica, związany wcześniej ze scenami w Częstochowie i Łodzi, w Starym Teatrze zagrał też inne role, które przyniosły mu aktorskie nagrody: Posła Parysów/ Rotmistrza w „Odprawie posłów greckich” (Konfrontacje Klasyka polska, 2007), Pijakiewicza w „Pijakach” (Konkurs na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Europejskiej, 2010) czy Zagłobę w „Trylogii” (Kaliskie Spotkania Teatralne, 2010). Zapracował także na zbiorową nagrodę aktorską w Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (2014) jako Broniewski w „Bitwie Warszawskiej 1920” Demirskiego/Strzępki. Aktor potrafił z równą łatwością wpisać się w styl wybitnych reżyserów starszego pokolenia („Makbet” Wajdy czy „Pan Tadeusz” Grabowskiego), jak i przedstawicieli młodszego teatru: Michała Borczucha („Lulu”), Michała Zadary („Ifigenia: Nowa tragedia”), Barbary Wysockiej („Klątwa”), Anny Augustynowicz („Edward II”) czy Iwana Wyrypajewa („Iluzje”).