Zespół aktorski

Aktorzy

Ewa Kolasińska

Ewa Kolasińska

Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1973/.

1.07.1973 – Stary Teatr, Kraków

Aktorka skupia teatralne żywioły – nieokiełznany temperament, spontaniczność i emocjonalną wrażliwość, które w połączeniu z głosem o niezwykłej barwie (kontralt) i dziewczęcą sylwetką tworzą wyjątkowa wartość. Jest przekonująca zarówno jako emanująca złą energią tytułowa Bernarda Alba w inscenizacji głośnej sztuki  Federica Garcii Lorki (którą zagrała w Starym Teatrze dwa razy w 1991 i 2018), jak i pełna werwy akuszerka-siłaczka w komedii Hemara „Pierwiastek z minus jeden” w reż. Agnieszki Mandat.

„W tym spektaklu wiemy, że mamy ograniczony czas. Mówi się, że jest jakiś «dodatkowy» czas, ale nigdy nie będziemy tego wiedzieć, czy ta scena zostanie, czy zniknie razem ze mną” – ta pojemna metafora teatru-świata we „Wszystko zmyślone” Anny Karasińskiej podana zostaje przez Ewę Kolasińską z poruszającą prostotą, która ukazuje skalę jej talentu. Aktorka  należy do zespołu Starego Teatru od debiutu w roli Loli w „Domu otwartym” Bałuckiego w reż. Jerzego Kreczmara. Pierwsze role tworzyła pod kierunkiem trzech wybitnych reżyserów: Konrada Swinarskiego („Dziady”, „Wyzwolenie”), Jerzego Jarockiego („Wiśniowy sad”) i Andrzeja Wajdy („Noc listopadowa”). Utkana z sennych wyobrażeń Paulina w „Sklepach cynamonowych” wg Schulza i narysowana ostrą kreską Molly w „Operze za trzy grosze” Brechta powstały we współpracy z reżyserem Ryszardem Majorem, zaś rozdzierającą w cichym cierpieniu, nieugiętą w dobroci Sonię ze „Zbrodni i kary” zbudowała w spektaklu Macieja Prusa. W „Dziesięciu portretach z czajką w tle” wg Czechowa stworzyła postać beznadziejnie zakochanej Maszy wtopioną w odrealnioną przestrzeń teatru Grzegorzewskiego. Jej Zosia w epopei „Z biegiem lat, z biegiem dni…” Wajdy – nasycona prawdą psychologiczną, wpisana w szerszy kontekst obyczajowy, była postacią żywą, wzruszającą i zabawną. W 1984 roku zagrała tytułową rolę w „Antygonie” Wajdy – postać wielowarstwową i sugestywną, z wielką sceną pożegnalnego monologu, zamykanego gestem wznoszenia rąk zakutych w kajdany. Kolejne role w spektaklach reżysera pokazały szeroki wachlarz emploi aktorki: silna chłopską mądrością i poczuciem humoru Klimina w „Weselu”, zainspirowane japońskim teatrem nō postaci z jednoaktówek Mishimy, farsowa Klara w „Słomkowym kapeluszu” czy doskonała w ascetycznej formie Wiedźma w „Makbecie”. Nagrodzona w Kaliszu brawurowa rola Gizeli Spiessbürger w „Wiośnie Narodów w Cichym Zakątku” Tadeusza Bradeckiego ukazała mistrzostwo i naturalną vis comica aktorki. Precyzyjne role w inscenizacjach Mikołaja Grabowskiego to kwintesencja zabawy formą i suma teatralnych doświadczeń, artystki, która odnajduje się także w przedstawieniach reżyserów młodszego pokolenia. Role w inscenizacjach Jana Klaty: Megaira w pastiszowej „Orestei”, Krystyna Drohojowska, Sikorka i „górująca nad sceną Matka Boska Częstochowska przypominjąca, że szaleństwo narodowe jest w jakimś sensie świętym szaleństwem, błądzeniem z szablą w chmurach, ale i z Bogiem w sercu” (recenzował „Trylogię” Maciej Pieczyński), Prakseda Bakcyl w parodystycznym tańcu do muzyki Strawińskiego z efektownym szpagatem w „Weselu hrabiego Orgaza” – ukazały jej mistrzowską ekwilibrystykę warsztatową i żywiołowość. Role u Michała Borczucha („Werter”, „Brand. Miasto. Wybrani”), Krzysztofa Garbaczewskiego („Poczet Królów Polskich”), Marcina Libera („Być jak Steve Jobs”), Pawła Świątka („Gyubal Wahazar”) także łączyły odwagę formalną z siłą emocji. Równie wyraziste, pełne nieokiełznanego temperamentu postaci stworzyła aktorka w „Płatonowie” wg Czechowa w reż. Konstantina Bogomołowa (odziany niedźwiedzią skórę „zwierzęcy” Osip) czy w podejmującym temat tragedii uchodźców spektaklu „Podopieczni” wg Jelinek w reż. Pawła Miśkiewicza. (eb)

 

Nagrody

1979 – Nagroda Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa w dziedzinie upowszechniania kultury za rok 1978 dla młodego, wyróżniającego się twórcy -–za osiągnięcia w teatrze i filmie
1987 – XXVII Kaliskie Spotkania Teatralne nagroda aktorska za rolę Gizeli Spiessbürger w Wiośnie Narodów w Cichym Zakątku A. Nowaczyńskiego w reż. T. Bradeckiego

Odznaczenia

2009 – odznaka Honoris Gratia

W teatrze

W repertuarze

Pozostałe