Zespół aktorski

Aktorzy

Jacek Romanowski

Jacek Romanowski

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1975/

1.09.1975 – 31.08.1978 – Teatr im. J. Kochanowskiego, Opole
1.09.1978 – Stary Teatr, Kraków

Wychowanek krakowskiej PWST – a dziś profesor zwyczajny Akademii Sztuk Teatralnych, wieloletni pedagog, a także dziekan – na scenie Starego Teatru stworzył wiele świetnych ról. Zaliczyć do nich należy z całą pewnością rolę hrabiego Kentu w „Edwardzie II” (reż. Anna Augustynowicz), gdzie pośród ascetycznej scenografii udowodnił, że siła aktorstwa leży przede wszystkim w umiejętności posługiwania się tekstem przy ograniczeniu jakichkolwiek innych środków scenicznej ekspresji, tak by widz mógł po prostu „…zamknąć oczy i dać się unieść tekstowi”, jak pisała Wanda Świątkowska na łamach „Teatru”.

Stąd też Jacek Romanowski może być określany jako aktor intelektualnej refleksji, precyzji, niuansu psychologicznego, ale też z drugiej strony błyskotliwych komediowych dezynwoltur, autoironii, dystansu. To drugie oblicze mógł doskonale zaprezentować w zabawnej i lekkiej sztuce Mariana Hemara „Pierwiastek z minus jeden” w reżyserii Agnieszki Mandat. Aktor zbudował wiele świetnych ról w inscenizacjach Jana Klaty. Syntetyczna, skupiona postać w Chórze Obywateli w „Orestei” Ajschylosa, monologujący – zwisając na linie głową w dół – Bramin Onczidaradne w pełnym ironii i okrucieństwa „Weselu Hrabiego Orgaza” Jaworskiego, wpleciony w tryby manichejskiego obrazu świata Julius Marklewsky / Yundt w „Tajnym agencie” wg Conrada czy wyrodna córka Goneril w męskim wcieleniu watykańskiego księdza w „Królu Learze” – to kolejne odsłony jego wielostronnego aktorstwa, docenione zarówno przez krytykę, jak i widzów.

Warunki zewnętrzne, urok i maniery przedwojennego dżentelmena pozwalają mu w rolach charakterystycznych uzyskiwać zaskakujące efekty. Doskonale operuje głosem – ciepłym barytonem, bardzo dobrze śpiewa; znakomicie sprawdza się także w wymagających ascezy formalnej spektaklach poetyckich. Pierwszą jego rolą w Starym Teatrze była postać wyjętego z zielonobalonikowej aury „wyjącego po nocach w konserwatywnym Krakowie” Boya-Żeleńskiego w „Z biegiem lat, z biegiem dni…” Andrzeja Wajdy. Współpracował z tym reżyserem kilkakrotnie, m.in. tworząc niejednoznaczną, nasyconą tragizmem postać wiernego Banquo w „Makbecie” Szekspira.

Wiele świetnych ról powstało we współpracy aktora z Krystianem Lupą, m.in. barwny, diaboliczny, śmieszno-straszny, persyflażowy Asasello w „Mistrzu i Małgorzacie” Bułhakowa czy zagłębiona w „poemat filozoficzny”, wykraczająca poza granice teatru, wstrząsająca postać Zabójcy Boga w „Zaratustrze” wg Nietzschego. Także Tadeusz Bradecki obsadzał go w rolach bardzo różnorodnych gatunkowo: od groteskowego Profesora w jednej ze swych wersji „Operetki” Gombrowicza, siedmiu wielobarwnych postaci w złożonym, szkatułkowym spektaklu „Rękopis znaleziony w Saragossie” wg Potockiego, roli płomiennego aktora-patrioty Thamaina w komedii „Wiosna Narodów w Cichym Zakątku” Nowaczyńskiego (za którą otrzymał nagrodę Kaliskich Spotkań Teatralnych), po pastiszowo potraktowaną postać Ignatiussa Dullfeeta z „Kariery Artura Ui” Brechta. W okrutnej Ibsenowskiej baśni „Peer Gynt” w reżyserii Marka Fiedora stworzył z niewielkiej roli Begriffenfeldta kreację, za którą powtórnie nagrodzono go podczas Kaliskich Spotkań Teatralnych.

Nie bojąc się wyzwań formalnych, łączy buntownicze wizje „młodego teatru” z dojrzałością, kulturą sceniczną, bogactwem środków wyrazu. W „katastroficznej wizji świata bez miłości” Mai Kleczewskiej, czyli „Śnie nocy letniej” wg Szekspira zagrał smutno-komiczne postaci Ignacego Chudziny i Księżyca. Debiutancki spektakl Michała Zadary „Ksiądz Marek” Słowackiego wzbogacił bardzo współcześnie, analitycznie zagraną tragiczną postacią Rabina. (eb, db)

Nagrody

2010 – Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za osiągnięcia artystyczne
2007 – Nagroda Rektora PWST w Krakowie
1997 – XXXVII Kaliskie Spotkania Teatralne nagroda aktorska za epizodyczną rolę Begriffenfeldta w przedstawieniu „Peer Gynt” H. Ibsena, reż. M. Fiedor
1987 – XXVII Kaliskie Spotkania Teatralne – nagroda aktorska za rolę Thamaina w przedstawieniu „Wiosna Narodów w Cichym Zakątku” A. Nowaczyńskiego, reż. T. Bradecki

W teatrze

W repertuarze

Pozostałe