Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1987/

1.07.1987 – 31.08.1997 – Stary Teatr, Kraków
1.09.1998 – Stary Teatr, Kraków

Jest aktorem zdyscyplinowanym formalnie, precyzyjnym warsztatowo, uzdolnionym muzycznie. Swoje możliwości wokalne prezentuje jako Smith z monumentalnej brechtowskiej „Opery za trzy grosze” Ersana Mondtaga. Balansując umiejętnie między groteską i powagą znakomicie odnajduje się zarówno w „Małej apokalipsy 20XX” w reż. Waldemara Raźniaka, jak i w „niemęskim” Darii Kubisiak, zwiastującym schyłek patriarchatu. W „Bankructwie małego Dżeka” Macieja Podstawnego współtworzy wielowymiarowy świat sceniczny, łącząc humor, czułość i emocjonalną prawdę w spektaklu inspirowanym powieścią Janusza Korczaka.  

Krzysztof Stawowy zadebiutował na scenie Starego Teatru rolą Akademika w obsypanym nagrodami przedstawieniu „Wiosna Narodów w Cichym Zakątku” Nowaczyńskiego w reżyserii Tadeusza Bradeckiego i do dziś pozostaje w jego zespole. Działa również na wielu płaszczyznach poza rodzimą sceną. Utalentowany estradowo aktor współtworzył znany Kabaret pod Wyrwigroszem. Doskonałe opanowanie angielskiego pozwala mu na grę i konferansjerkę w tym języku. Uczy też w prywatnym studium aktorskim SPOT. 

Współpracował z Andrzejem Wajdą, Jerzym Jarockim, Rudolfem Ziołą, Markiem Fiedorem. Znakomicie odnalazł się w nasyconych teatralnością inscenizacjach Tadeusza Bradeckiego: charakterystyczny, zabawny, zaskakująco zmienny w szeregu postaci w szkatułkowym dziele „Rękopis znaleziony w Saragossie” wg Potockiego, Pan w czarownym świecie „Jak wam się podoba” Szekspira, Greenwool w „Karierze Artura Ui”, znakomity Ignacy Chudzina w „Śnie nocy letniej” Szekspira w reżyserii Rudolfa Zioły. Mikołaj Grabowski powierzył mu rolę Pułkownika Fichcika w „Trans-Atlantyku” Gombrowicza, w której aktor dokonał efektownego przemieszania cech dość ograniczonego oficera z wyobrażeniem manier Wieniawy Długoszowskiego. 

W finale przedstawienia „Chopin kontra Szopen” w reżyserii Mikołaja Grabowskiego aktor wygłaszał w groteskowym napięciu słynny monolog z „Dziennika” Gombrowicza, który stanowił swoistą pointę przedstawienia. Zabłysnął w inscenizacji Jana Klaty, spektaklu opracowanym muzycznie przez Roberta Piernikowskiego, a inspirowanym „Królem Edypem” Sofoklesa i Strawińskiego: „Krzysztof Stawowy – może posłaniec, może wieszczek Terezjasz woła w języku francuskim do widzów, informuje o przebiegu akcji, tłumaczy sens mitu”. W kolejnej realizacji tego samego reżysera – prowokacyjnym „Królu Ubu” Jarrego – aktor bezbłędnie wpisał postać Rotmistrza Opasa w pastiszowy, szyderczy świat przedstawienia. Natomiast Tamburmajor z „Woyzecka” Büchnera w reżyserii Mariusza Grzegorzka to w jego interpretacji podstarzały, kiczowaty amant nakreślony silnymi akcentami groteski.