Zespół aktorski

Aktorzy

Radosław Krzyżowski

Radosław Krzyżowski

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie (1994).

1.09.1994 – 31.08.1998 ­– Teatr im. Słowackiego, Kraków
1.09.1998 – 31.08.2003 – Stary, Teatr, Kraków
1.09.2003 – 31.10.2015 – Teatr im. Słowackiego, Kraków
15.10. 2015 ­– Narodowy Stary Teatr, Kraków

„Pan Młody Radosława Krzyżowskiego to rola absolutnie wybitna, jedna z najlepszych, o ile nie najlepsza w dorobku tego aktora. Postać rozedrgana, nawet dosłownie rozdarta, bo między dawną kochanką a młodą żoną, niepozbawiona i pewnej buty, ale i czułości”. Tak o roli Radosława Krzyżowskiego w monumentalnej inscenizacji „Wesela” w reżyserii Jana Klaty pisała Fanny Kaplan. W innych odsłonach możemy zobaczyć aktora w spektaklach duetu Strzępka&Demirski – „Roku z życia codziennego w Europie środkowo-Wschodniej”, gdzie wciela się w rolę Księdza, którą celnie i ostro, ale bez niepotrzebnej groteskowości punktuje rozmaite przywary całej grupy społecznej oraz w „Triumfie woli”, gdzie umiejętnie podnosi na duchu widzów jako „Mountain Man”, który przekopał górę oraz człowiek, który „wynalazł ogień”.

Aktor, powrócił do Starego Teatru w sezonie 2015/2016 wyznając: „Powoli formuje się nowy kształt tego teatru, zupełnie inny język niż ten, do którego przywykłem. Dla artysty to wizja bardzo kusząca – znaleźć się w miejscu, które operuje inną poetyką, nową estetyką. Myślę, że dla każdego, kto porusza się w rejonie sztuki, takie zmiany są absolutnie konieczne”. W 2018 roku aktor został wybrany na przewodniczącego Rady Artystycznej, która kształtuje repertuar Starego Teatru. Od lat współpracuje również z Teatrem STU, grał w Łaźni Nowej, w Teatrze Polskim w Warszawie.

Aktor ma w swoim dorobku sztandarowe postacie z teatralnego słownika: Hamleta, Makbeta, Edypa, Rogożyna, Stawrogina. Powrót do zespołu Starego Teatru otworzył nowy etap jego artystycznej drogi. Rozpoczął  świetnie zbudowaną rolą Burmistrza Petera Stockmanna we „Wrogu ludu” Ibsena w reżyserii Jana Klaty – wyważonego, powściągliwego w wyrażaniu emocji, stanowiącego ostry kontrast dla wypowiadanych z apodyktycznym szaleństwem racji scenicznego brata – Doktora Tomasa Stockmanna. Zaskoczył widzów „Masary” w reżyserii Stanisława Mojsiejewa, znakomicie przyjęto także rolę Księżnej Iriny w „Szewcach” w reżyserii Justyny Sobczyk, okrzykniętą przez Łukasza Drewniaka najlepszą rolą męską w sezonie 2016/2017 (Teatr nr 9/2017).

Perfekcjonista z wielką wyobraźnią zagrał wiele świetnych ról, m.in. obsypanego nagrodami tytułowego Hamleta w inscenizacji Krzysztofa Jasińskiego. „Od Krzyżowskiego nie można oderwać oczu. Jego Hamlet jest niezwykle męski, zadziorny. Ale pod tą zadziornością kryje się wrażliwość, pewien rodzaj rozedrgania, dany nie każdemu”  – pisała Magdalena Huzarska-Szumiec. Po latach, w tym samym przedstawieniu zagrał rolę Klaudiusza i otrzymał, jako pierwszy z krakowskich twórców, Nagrodę Wyspiańskiego za osiągnięcia artystyczne.

Podczas pierwszych pięciu sezonów w Starym Teatrze zagrał kilka ról w bardzo zróżnicowanym repertuarze m.in. u: Tadeusza Bradeckiego w „Karierze Artura Ui”, Remigiusza Brzyka w „Wiśniowym sadzie”, Jerzego Jarockiego w „Trzecim akcie według «Szewców»”. Za rolę Czeladnika w tym spektaklu został nagrodzony na XXVIII Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska”.

Lata w zespole Teatru im. Juliusza Słowackiego, w którym stał się jednym z pierwszoplanowych aktorów, to czas osiągnięcia pełni dojrzałości artystycznej z jej świadomością, dystansem, mistrzostwem warsztatowym. Na Placu Św. Ducha stworzył kilkanaście wybitnych ról, m.in. w wielkim przedsięwzięciu Barbary Sass, jakim była inscenizacja „Czarodziejskiej góry” Tomasza Manna: „świetny kuzyn Joachim. W nim może najmocniej splata się życie ze śmiercią. W postawie, sile głosu Krzyżowskiego jest jego twardość i zamiłowanie do wojskowego drylu. Potem to ciało rozpada się niemal na naszych oczach. Wielkie zwycięstwo aktora”. Lermontowska „Maskarada” w reżyserii Nikołaja Kolady przyniosła kolejną kreację: „Arbienin objawia się jako dojrzały, ale zgorzkniały mężczyzna, przelękniony smugą cienia, w którą wchodzi, niewierzący w dobro i wierność. Jego ukochana Nina jest zawsze daleko, a blisko – starucha – Śmierć, jedyna prawdziwa żona i oblubienica. Krzyżowski mówi monologi jasno, czysto i rozumnie, ma od lat predyspozycje do grania gigantów” – ocenił Łukasz Drewniak.

(eb, db)

Nagrody

2012 – Nagroda im. S. Wyspiańskiego
2003 – XXVIII Opolskie Konfrontacje Teatralne –nagroda aktorska za rolę Czeladnika I w przedstawieniu „Trzeci Akt wg Szewców” S. I. Witkiewicza, reż. J. Jarocki
2001 – stypendium twórcze miasta Krakowa

Odznaczenia

2012 – Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis

W teatrze

W repertuarze

Pozostałe