Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1994/

1.09.1994 – 31.08.1998 ­– Teatr im. Słowackiego, Kraków
1.09.1998 – 31.08.2003 – Stary, Teatr, Kraków
1.09.2003 – 31.10.2015 – Teatr im. Słowackiego, Kraków
15.10. 2015 ­– Narodowy Stary Teatr, Kraków

Perfekcyjny warsztat i zaangażowanie w budowanie roli budzą uznanie krytyków, w tym Łukasza Drewniaka, w opinii którego Krzyżowski „ma od lat predyspozycje do grania gigantów”. Predyspozycje te, choć nie tylko do grania gigantów, ale także do tworzenia postaci przepełnionych niezwykłą wrażliwością, rozdartych i niespokojnych, udowodnił ostatnio jako Gustaw w spektaklu Piotra Domalewskiego „Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy – epilog”, a chwilę wcześniej jako niedoszła ofiara „Zamachu na Narodowy Stary Teatr. Narodziny narodu” Jakuba Skrzywanka. Przejmująco, w duecie z Michałem Majniczem, portretuje chorobę afektywną dwubiegunową w „Jodze” Anny Smolar, a jego Pan Młody w głośnym „Weselu” Jana Klaty to rola absolutnie wybitna (…) Postać rozedrgana, (…) rozdarta (…) niepozbawiona i pewnej buty, ale i czułości” (Fanny Kaplan, e-teatr.pl). 

W Starym Teatrze możemy zobaczyć aktora w różnych odsłonach. Widzów zachwycił w „Halce” Anny Smolar, gdzie wirtuozersko rozbraja postać Janusza wyzwalającego się z okowów patriarchatu. Jest błyskotliwy i ironiczny jako Clive Bell w „Orlandzie. Bloomsbury” Katarzyny Minkowskiej i trudno nie zgodzić się z oceną Jacka Sieradzkiego (dziennikteatralny.pl), że Radosław Krzyżowski „znalazł w sobie kopalnię energii (…)”. Aktora nie mogło zabraknąć także w spektaklach Strzępki i Demirskiego. W „Roku z życia codziennego w Europie Środkowo-Wschodniej” wciela się w rolę Księdza, celnie i ostro, ale bez niepotrzebnej groteskowości, punktując przywary całej grupy społecznej, a w „Triumfie woli” umiejętnie podnosi na duchu widzów jako człowiek, który „wynalazł ogień” i Mountain Man, który przekopał górę. Krzyżowski znakomicie zbudował także postać antypatycznego doktora Helmera, który stanowi wyrazisty kontrapunkt dla pozostałych bohaterów adaptacji „Królestwa” Remigiusza Brzyka. 

Krzyżowski wrócił po przerwie do zespołu Starego Teatru w sezonie 2015/2016 wyznając: „Powoli formuje się nowy kształt tego teatru, zupełnie inny język niż ten, do którego przywykłem. Dla artysty to wizja bardzo kusząca – znaleźć się w miejscu, które operuje inną poetyką, nową estetyką. Myślę, że dla każdego, kto porusza się w rejonie sztuki, takie zmiany są absolutnie konieczne”. Rozpoczął od świetnej roli Burmistrza Stockmanna we „Wrogu ludu” Ibsena w reżyserii Jana Klaty – wyważonego, powściągliwego w wyrażaniu emocji, stanowiącego ostry kontrast dla wypowiadanych z apodyktycznym szaleństwem racji scenicznego brata – Doktora Tomasa Stockmanna. Znakomicie przyjęto także rolę Księżnej Iriny w „Szewcach” w reżyserii Justyny Sobczyk, okrzykniętą przez Łukasza Drewniaka najlepszą rolą męską w sezonie 2016/2017 („Teatr”). Zaskoczył widzów brawurową rolą tytułową w spektaklu „Masara” w reżyserii Stanisława Mojsiejewa. W 2018 roku został wybrany na przewodniczącego Rady Artystycznej, kształtującej repertuar Starego Teatru. 

Wcześniej, podczas pierwszych pięciu sezonów w Starym Teatrze (1998-2003) aktor zagrał kilka bardzo zróżnicowanych ról m.in. u Tadeusza Bradeckiego w „Karierze Artura Ui”, Remigiusza Brzyka w „Wiśniowym sadzie”, Jerzego Jarockiego w „Trzecim akcie według «Szewców»”. Za rolę Czeladnika w tym spektaklu został nagrodzony na XXVIII Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska”. Lata w zespole Teatru im. J. Słowackiego to czas osiągania pełni dojrzałości artystycznej z jej świadomością, dystansem, mistrzostwem warsztatowym. Na Placu Św. Ducha stworzył kilkanaście wybitnych ról, m.in. w wielkim przedsięwzięciu Barbary Sass, jakim była inscenizacja „Czarodziejskiej góry” Manna czy Lermontowskiej „Maskaradzie” w reżyserii Nikołaja Kolady. 

Aktor od lat współpracuje również z Teatrem STU, grał w Łaźni Nowej czy Teatrze Polskim w Warszawie. Ma w swoim dorobku sztandarowe postacie z teatralnego słownika: Hamleta, Makbeta, Edypa, Rogożyna, Stawrogina. Perfekcjonista z wielką wyobraźnią zagrał m.in. obsypanego nagrodami Hamleta w inscenizacji Krzysztofa Jasińskiego na scenie STU. Po latach, w tym samym przedstawieniu zagrał rolę Klaudiusza i otrzymał, jako pierwszy z krakowskich twórców, Nagrodę Stanisława Wyspiańskiego za osiągnięcia artystyczne. 

2019 – Studencka nagroda teatralna „Chodźże do teatru” w kategorii najlepszy aktor
2019 – XXV Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź – nagroda publiczności za najlepszą rolę męską w spektaklu „Rok z życia codziennego w Europie Środkowo-Wschodniej”, reż. Monika Strzępka
2012 – Nagroda im. S. Wyspiańskiego
2003 – XXVIII Opolskie Konfrontacje Teatralne –nagroda aktorska za rolę Czeladnika I w przedstawieniu „Trzeci Akt wg Szewców” S. I. Witkiewicza, reż. J. Jarocki
2001 – stypendium twórcze miasta Krakowa
2025 – Srebrny medal „Zasłużony kulturze Gloria Artis”

2012 – Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis