Zespół aktorski

Aktorzy

Radosław Krzyżowski

Radosław Krzyżowski

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie (1994).

1.09.1994 – 31.08.1998 ­– Teatr im. Słowackiego, Kraków
1.09.1998 – 31.08.2003 – Stary, Teatr, Kraków
1.09.2003 – 31.10.2015 – Teatr im. Słowackiego, Kraków
15.10. 2015 ­– Narodowy Stary Teatr, Kraków

„Pan Młody Radosława Krzyżowskiego to rola absolutnie wybitna, jedna z najlepszych, o ile nie najlepsza w dorobku tego aktora. Postać rozedrgana, nawet dosłownie rozdarta, bo między dawną kochanką a młodą żoną, niepozbawiona i pewnej buty, ale i czułości” – tak o roli aktora w inscenizacji „Wesela” w reżyserii Jana Klaty pisała Fanny Kaplan. Jego perfekcyjny warsztat i zaangażowanie w budowaniu roli budzą uznanie krytyków, w tym Jacka Sieradzkiego, który pisał: „Znalazł w sobie kopalnię energii czy wręcz euforii, gra ekstatycznie”, a także Łukasza Drewniaka, w którego opinii Krzyżowski „ma od lat predyspozycje do grania gigantów”. W Starym Teatrze możemy zobaczyć aktora w różnych odsłonach, m.in. w spektaklach duetu Strzępka&Demirski – „Roku z życia codziennego w Europie środkowo-Wschodniej”, gdzie wciela się w rolę Księdza, celnie i ostro, ale bez niepotrzebnej groteskowości punktując przywary całej grupy społecznej, oraz w „Triumfie woli”, gdzie umiejętnie podnosi na duchu widzów jako człowiek, który „wynalazł ogień” i Mountain Man, który przekopał górę. Aktor znakomicie zbudował także postać antypatycznego doktora Helmera, który stanowi wyrazisty kontrapunkt dla pozostałych bohaterów adaptacji „Królestwa” Remigiusza Brzyka.

Aktor wrócił po przerwie do zespołu Starego Teatru w sezonie 2015/2016 wyznając: „Powoli formuje się nowy kształt tego teatru, zupełnie inny język niż ten, do którego przywykłem. Dla artysty to wizja bardzo kusząca – znaleźć się w miejscu, które operuje inną poetyką, nową estetyką. Myślę, że dla każdego, kto porusza się w rejonie sztuki, takie zmiany są absolutnie konieczne”. Rozpoczął od świetnej roli Burmistrza Petera Stockmanna we „Wrogu ludu” Ibsena w reżyserii Jana Klaty – wyważonego, powściągliwego w wyrażaniu emocji, stanowiącego ostry kontrast dla wypowiadanych z apodyktycznym szaleństwem racji scenicznego brata – Doktora Tomasa Stockmanna. Znakomicie przyjęto także rolę Księżnej Iriny w „Szewcach” w reżyserii Justyny Sobczyk, okrzykniętą przez Łukasza Drewniaka najlepszą rolą męską w sezonie 2016/2017 („Teatr”). Zaskoczył widzów brawurową rolą tytułową w spektaklu „Masara” w reżyserii Stanisława Mojsiejewa.

W 2018 roku został wybrany na przewodniczącego Rady Artystycznej, która kształtuje repertuar Starego Teatru.

Podczas pierwszych pięciu sezonów w Starym Teatrze (1998-2003) aktor zagrał kilka bardzo zróżnicowanych ról m.in. u Tadeusza Bradeckiego w „Karierze Artura Ui”, Remigiusza Brzyka w „Wiśniowym sadzie”, Jerzego Jarockiego w „Trzecim akcie według «Szewców»”. Za rolę Czeladnika w tym spektaklu został nagrodzony na XXVIII Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska”. Lata w zespole Teatru im. Słowackiego to czas osiągania pełni dojrzałości artystycznej z jej świadomością, dystansem, mistrzostwem warsztatowym. Na Placu Św. Ducha stworzył kilkanaście wybitnych ról, m.in. w wielkim przedsięwzięciu Barbary Sass, jakim była inscenizacja „Czarodziejskiej góry” Manna: „świetny kuzyn Joachim. W nim może najmocniej splata się życie ze śmiercią. W postawie, sile głosu Krzyżowskiego jest jego twardość i zamiłowanie do wojskowego drylu. Potem to ciało rozpada się niemal na naszych oczach. Wielkie zwycięstwo aktora”. Lermontowska „Maskarada” w reżyserii Nikołaja Kolady przyniosła kolejną kreację: „Arbienin objawia się jako dojrzały, ale zgorzkniały mężczyzna, przelękniony smugą cienia, w którą wchodzi, niewierzący w dobro i wierność. Jego ukochana Nina jest zawsze daleko, a blisko – starucha – Śmierć, jedyna prawdziwa żona i oblubienica. Krzyżowski mówi monologi jasno, czysto i rozumnie” – ocenił Łukasz Drewniak.

Aktor od lat współpracuje również z Teatrem STU, grał w Łaźni Nowej czy Teatrze Polskim w Warszawie. Ma w swoim dorobku sztandarowe postacie z teatralnego słownika: Hamleta, Makbeta, Edypa, Rogożyna, Stawrogina. Perfekcjonista z wielką wyobraźnią zagrał m.in. obsypanego nagrodami Hamleta w inscenizacji Krzysztofa Jasińskiego w Teatrze STU. „Od Krzyżowskiego nie można oderwać oczu. Jego Hamlet jest niezwykle męski, zadziorny. Ale pod tą zadziornością kryje się wrażliwość, pewien rodzaj rozedrgania, dany nie każdemu” – pisała Magdalena Huzarska-Szumiec. Po latach, w tym samym przedstawieniu zagrał rolę Klaudiusza i otrzymał, jako pierwszy z krakowskich twórców, Nagrodę Wyspiańskiego za osiągnięcia artystyczne.

 

Nagrody

2019 – Studencka nagroda teatralna „Chodźże do teatru” w kategorii najlepszy aktor
2019 – XXV Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź – nagroda publiczności za najlepszą rolę męską w spektaklu „Rok z życia codziennego w Europie Środkowo-Wschodniej”, reż. Monika Strzępka
2012 – Nagroda im. S. Wyspiańskiego
2003 – XXVIII Opolskie Konfrontacje Teatralne –nagroda aktorska za rolę Czeladnika I w przedstawieniu „Trzeci Akt wg Szewców” S. I. Witkiewicza, reż. J. Jarocki
2001 – stypendium twórcze miasta Krakowa

Odznaczenia

2012 – Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis

W teatrze

W repertuarze

Pozostałe