Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /2001/

26.09.2000 – Narodowy Stary Teatr, Kraków

„Gra tak, jakby to, co robiła na scenie, niewiele ją obchodziło. To jednak nonszalancja artystki świadomej każdego gestu, którą wyróżnia bezwiedny komizm, dystans i absolutna świadomość ciała” – pisał o Małgorzacie Zawadzkiej na łamach „Polskiej Gazety Krakowskiej” Łukasz Maciejewski. Słowa te znajdują potwierdzenie właściwie w każdej roli tej wybitnej aktorki, a szczególnie w jej najnowszych kreacjach. 

W „Piramidzie zwierząt” Michała Borczucha prowadzi postać między introspekcją a nieustanną próbą zrozumienia samej siebie. Jak zauważył Tomasz Domagała, „Zawadzka jest w tym zadaniu olśniewająca: gra całkowicie do środka, jest pochłonięta własnym doświadczeniem, jednocześnie próbując spojrzeć na siebie z zewnątrz i zrozumieć, co się z nią dzieje”. Znakomite role stworzyła również w spektaklach Luka Percevala: „3SIOSTRY” (koprodukcja z TR Warszawa) oraz „Pewnego długiego dnia”. O tej drugiej kreacji Monika Oleksa pisała: „Niekwestionowana gwiazda to Małgorzata Zawadzka, w ostatnich scenach jest ucieleśnieniem prawdziwie szalonej Ofelii (…). Aktorka podjęła się gry na granicy ryzyka, jej współistnienie z postacią poraża i zachwyca, to aktorstwo totalne! Widzimy je w każdym ruchu, geście, mniej lub bardziej roztrzęsionych dłoniach, każdym słowie, a przede wszystkim w oczach” („Teatr dla Wszystkich”). To właśnie za rolę w „Pewnego długiego dnia” oraz podwójną kreację w „Genialnej przyjaciółce” w reżyserii Eweliny Marciniak aktorka otrzymała Grand Prix 64. Kaliskich Spotkań Teatralnych. 

Z niezwykłą wrażliwością i wyczuciem prowadzi narrację w „Rewizji procesu Jezusa”, teatralnym debiucie Katarzyny Kozyry i Krysi Bednarek. Równie imponująco wypada w „Jodze” Anny Smolar, gdzie tworzy dwie wyraziste, a zarazem nieoczywiste postaci. Jak pisała Wiktoria Tabak na łamach „Dwutygodnika”: „Zawadzka w «Jodze» oprócz żony gra także kochankę i w obu przypadkach świetnie niuansuje różne stany portretowanych kobiet oraz ich odmienny stosunek do głównego bohatera”. Niezależnie od tego, czy buduje postaci dramatyczne, komediowe czy balansujące na granicy obu tych porządków, Małgorzata Zawadzka pozostaje aktorką całkowicie osobną: odważną, nieprzewidywalną i obdarzoną rzadką umiejętnością łączenia precyzji warsztatowej z pozorną lekkością. To właśnie ta wyjątkowa mieszanka sprawia, że od lat należy do grona najważniejszych artystek polskiego teatru. 

W „Jeńczynie” Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego z wrodzoną intuicją balansuje pomiędzy farsą, a refleksyjnością. W „Królestwie” Remigiusza Brzyka aktorka, dzięki imponującej umiejętności metamorfozy, płynnie przechodzi od postaci zdesperowanej matki, do pacjentki, której błąd lekarski zrujnował życie. Jej udział w „Roku z życia codziennego w Europie Środkowo-Wschodniej” (Strzępka&Demirski) tak oceniła Olga Katafiasz (teatralny.pl): „Drugą najciekawszą, moim zdaniem, rolę w przedstawieniu Moniki Strzępki stworzyła Małgorzata Zawadzka. Jej postać (…) ma różne wcielenia: od pełnej ufności studentki, przez demoniczną zombie, po rządzącą polskim teatrem tradycjonalistkę”. Świetne recenzje aktorka zebrała także za pozostałe spektakle tego duetu. Oglądając „Triumf woli” Strzępki i Demirskiego „Nie sposób nie cieszyć się z widoku Małgorzaty Zawadzkiej, która jako transseksualny piłkarz w szpilkach walczy o przełamanie złej passy drużyny z Samoa” – chwali kreację aktorki Łukasz Badula. Z kolei o jej występie, między innymi w „Bitwie Warszawskiej 1920” pisał Maciej Stroiński: „W roli jest zawsze sto procent rolą, nigdy jakąś półprywatną sobą, nie zatrzymała się w Stanisławskim na pierwszym tomie – a to oznacza, że jest zawsze inna. Chociażby w jednym przebiegu zagra ci ze trzy postaci albo trzy płci naraz i się nie pogubisz, którą jest w tej chwili”. Kolejny znakomity popis aktorstwa dała w spektaklu „nie-boska komedia. WSZYSTKO POWIEM BOGU!”. 

W Starym Teatrze Małgorzata Zawadzka zagrała kilkadziesiąt ról u najwybitniejszych reżyserów, m.in. w „Zaratustrze” oraz w „Factory 2” Krystiana Lupy, gdzie stworzyła sugestywną postać International-Velvet z nowojorskiej ekipy Andy’ego Warhola. Sezon 2012/2013 przyniósł świetną rolę Jadwigi Andegaweńskiej w eksperymentalnym spektaklu „Poczet Królów Polskich” Garbaczewskiego. W „Szewcach” – przedstawieniu Justyny Sobczyk według Witkacego – urzeka w męskiej roli prokuratora Roberta Scurvy’ego: „paradoksalnie gra ją w najbardziej bliski zamysłowi oryginału sposób. Bez rozsadzania roli od środka, z naciskiem na karykaturalny despotyzm bohatera” – pisze Jan Bińczycki. Małgorzata Zawadzka zachwyciła niejednoznaczną, efektowną rolą Pani Stockmann, żony Doktora Stockmanna walczącego o ujawnienie prawdy o zatrutej wodzie w uzdrowiskowym miasteczku, w przedstawieniu Jana Klaty według Ibsena. Jak pisała Olga Katafiasz: „«Wróg ludu» jest świetnie zagranym spektaklem. Interesujące wydały mi się szczególnie postaci kobiet: zabawna i niepokojąca Petra Moniki Frajczyk i intrygująca Pani Stockmann Małgorzaty Zawadzkiej. Pierwsza – młoda aktywistka – musi wybrać między «sprawą» a prywatnością. Druga – wyrafinowana elegantka – nieoczekiwanie porzuca pozę niezadowolonej żony społecznika”. 

Aktorka świetnie odnajduje się także w stylistyce innych reżyserów: Łukasza Twarkowskiego (mutlimedialne „Akropolis” według Wyspiańskiego), Weroniki Szczawińskiej (precyzyjny formalnie „Geniusz w golfie”, w którym zachwyca jako gubiąca słynne „er” Swinarskiego Amnezjofobka), a wcześniej – Michała Borczucha (Lota w „Werterze”, Rita w spektaklu „Brand. Miasto. Wybrani”, jedna z postaci w „Aktorach prowincjonalnych”), Barbary Wysockiej (Magdalena w „Pijakach”), Klaudii Hartung-Wójciak („Wymazywanie), Michała Zadary („Ifigenia. Nowa Tragedia” oraz „Utopia będzie zaraz”) czy Mateusza Pakuły („Chaos pierwszego poziomu”). Prawdziwy popis kunsztu daje w przebojowym „Pawiu królowej” Pawła Świątka, spektaklu, który odbył triumfalne tournée po festiwalach. Łukasz Maciejewski na łamach „Teatru” chwalił ją przekornie: „Małgorzata Zawadzka (kto wie, czy to nie najlepsza rola w karierze tej znakomitej aktorki) przechadza się z jednego krańca sceny do drugiego, odgarnia bujny koński ogon i bredzi coś o Unii Europejskiej”.