Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1988/

1.07.1987 – Stary Teatr, Kraków

Nominowana do Kulturalnej Nagrody O!Lśnienia za „przewrotną, autoironiczną kreację aktorską” którą stworzyła w spektaklu „Zamach na Narodowy Stary Teatr. Narodziny narodu” Jakuba Skrzywanka, wyróżniona przez Jacka Sieradzkiego w „Subiektywnym spisie aktorów teatralnych” tytułem „Mistrzostwo”, Dorota Segda kolejny sezon zachwyca siłą wyrazu, wielowymiarowością i absolutną obecnością na scenie. To aktorka, której każda rola staje się tą niezapomnianą, o czym przekona się każdy, kto obejrzy „Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy – epilog” Piotra Domalewskiego. Jak pisał Łukasz Maciejewski w reakcji na spektakl „Strasznie śmieszne na podstawie Okropnie smutne” w reżyserii Ewy Kaim „Ona mówi. I każde słowo ma ciężkość. Bo kiedy mówi Segda, tym swoim głosem, głosem, którego nie da się pomylić z żadnym innym, to się tego słucha. Segda mówi. Słuchamy wszyscy”.  

W „Małej apokalipsie 20XX” Waldemara Raźniaka „Hipnotyzuje (…) Dorota Segda jako Nadieżda. W duecie z Mielczarkiem uwodzi i kokietuje, a jednocześnie wyraża obecny, jak gdyby podskórnie smutek, żal” (Paweł Borek, Nowa Siła Krytyczna). Najwyższą aktorską klasę, perfekcyjny warsztat i naturalną zdolność do przykuwania uwagi zaprezentowała jako Brechtowska Jenny w „Operze za trzy grosze” (reż. Ersan Mondtag). Doskonała także w odczytanych na nowo „Pannach z Wilka” Agnieszki Glińskiej, gdzie „Rozerotyzowana Julcia Segdy (…) jest wzruszająca i autoironiczna zarazem” (Magda Kuydowicz, Teatr dla Wszystkich online).  

Ta rodowita Krakowianka była przez dwie kadencje rektorką krakowskiej AST (jako pierwsza kobieta w historii tej uczelni), gdzie od lat uczy adeptów sztuki aktorskiej, głównie wiersza, którego jest niezrównaną interpretatorką. W ocenie Jacka Sieradzkiego mistrzostwem była jej rola w „Nie-Boskiej komedii” Strzępki i Demirskiego dzięki „pewności aktorskiej kreski, dzięki celności i jadowitości portretu”. Aktorkę podziwiać można także w innych spektaklach tego duetu twórczego W „Roku z życia codziennego w Europie Środkowo-Wschodniej”, jak pisze Olga Katafiasz (teatralny.pl): „Postać zbudowana przez Dorotę Segdę zdaje się uosobieniem dławiącej ambiwalencji (…). Pretensjonalna pańciowatość podszyta jest strachem, co świetnie wybrzmiewa w kreacji aktorki”. W „Triumfie woli” – innym spektaklu duetu zrealizowanym w Starym Teatrze – Dorota Segda zaczarowała widzów i recenzentów jako pokonująca własne słabości Kathrine Switzer „Segda (…) jest w swojej roli fantastyczna. Gdy trzeba, się nią bawi, za chwilę wydobywa liryzm – chwali aktorkę Jacek Wakar i wtórują mu inni recenzenci: „(…) fenomenalna scena jej biegu wyciska łzy nawet najtwardszym widzom” – zachwycał się Michał Centkowski w „Newsweeku”. 

Dorota Segda zadebiutowała w Starym Teatrze jeszcze jako studentka krakowskiej PWST. Pierwszą zapamiętaną przez widzów rolą była uwodzicielska i niewinna Albertynka w „Operetce” Tadeusza Bradeckiego. Zaraz potem zaangażował ją Andrzej Wajda: była Ofelią w „Hamlecie IV” (1989) i Panną Młodą w „Weselu” (1991) zagranym blisko 150 razy. Najwyższe zawodowe uznanie przyniosły jej role u Jerzego Jarockiego, jej mistrza sztuki aktorskiej – między innymi Mańki w „Ślubie” Gombrowicza (1991), spektaklu, który stał się jedną z legend Starego Teatru. Aktorka dwukrotnie zdobyła prestiżową nagrodę im. Zelwerowicza za role w spektaklach tego reżysera: Salomei w „Śnie srebrnym Salomei” (1993) i Małgorzaty w „Fauście” (1997). „Salomea – Doroty Segdy należy do najpiękniejszych znanych mi ról kobiecych w romantycznym repertuarze. Segda potrafi łączyć dziewczęcą, abstrakcyjną prawie czystość i naiwność z dojrzałą biologicznie kobiecością. Bywa bezbronna – kiedy indziej silna. Jest w tej roli otwarta na wszystko, co otacza jej bohaterkę: polskość i ukraińskość, przeszłość i przyszłość, naturę i religię, sen i jawę, przeczucia i oddziaływanie zaświatów. Naprawdę bywa przez duchy natchniona” – pisał wybitny krytyk Andrzej Wanat. Także postać Małgorzaty okazała się aktorskim arcydziełem – krytycy i publiczność byli zgodni: oschły, przepełniony uczonymi wywodami i nieco nużący świat Fausta i Mefista ożywał, gdy na scenie zjawiała się Małgorzata. To ona była prawdziwą bohaterką przedstawienia. 

„Lubię wyobrażać sobie, że jestem aktorką Wyspiańskiego” – mówi Dorota Segda. Nic dziwnego więc, że kiedy Jerzy Grzegorzewski w 1997 roku objął dyrekcję Teatru Narodowego, obsadził ją w „Nocy listopadowej” (Księżna Joanna), „Sędziach” (Joas), „Weselu” (Rachela), wiedząc, że bez talentu jej i Krzysztofa Globisza nie zdoła zbudować wymarzonego Domu Wyspiańskiego. Jednocześnie Dorota Segda bez trudu odnalazła się w przedstawieniach młodszego pokolenia reżyserów, grając m.in. demoniczną hrabiankę Geschwitz w „Lulu” Wedekinda (reż. Michał Borczuch), zagadkową, zmysłową Siostrę (S) w „Do Damaszku” wg Strindberga (reż. Jan Klata) czy tragiczną postać Lucy w „W środku słońca gromadzi się popiół” Pałygi (reż. Wojciech Faruga). 

2024 -Nagroda im. S. Wyspiańskiego – nagroda honorowa za zasługi jako rektorka AST
2024 –Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”2018 – Nagroda im. R. Bobrowskiej
2015 – Nagroda im. S. Wyspiańskiego
2011 – Nagroda m. Krakowa
2007 – Nagroda Rektora PWST Kraków
2001 – XXVI Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska” – wyróżnienie za rolę Laodamii w przedstawieniu „tryptyk Wyspiański”, reż. M. Fiedor
1998 – plebiscyt Kreacja’1997 – najlepsza kreacja żeńska – rola Małgorzaty w przedstawieniu „Faust cz. I.” J. W. Goethego, reż. J. Jarocki
1998 – Złote Maski
1997 – Nagroda im. A. Zelwerowicza za rolę Małgorzaty w przedstawieniu „Faust cz. I.” J. W. Goethego, reż. J. Jarocki
1994 – XIX Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska” – nagroda aktorska za rolę Salomei w przedstawieniu „Sen srebrny Salomei” J. Słowackiego, reż. J. Jarocki
1993 – Nagroda im. A. Zelwerowicza za rolę Salomei w przedstawieniu „Sen srebrny Salomei” J. Słowackiego, reż. J. Jarocki
1990 – Stypendium z Funduszu A. Szyfmana przyznane przez Polski Ośrodek I.T.I.
1989 – XXIX Kaliskie Spotkania Teatralne – nagroda dla młodego aktora za rolę Cecylii Cardew w przedstawieniu „Bądźmy poważni na serio” O. Wilde, reż. K. A. Hayes
1989 – Nagroda im. S. Wyspiańskiego

2024 – Złoty Medal „Zasłużona Kulturze Gloria Artis”
2015 – Srebrny Medal Gloria Artis – Zasłużony Kulturze
2005 – Brązowy Medal Gloria Artis – Zasłużony Kulturze
1996 – Zasłużony Działacz Kultury