Zespół aktorski

Aktorzy

Urszula Kiebzak

Urszula Kiebzak

Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1979/.

1.07.1979 – Stary Teatr, Kraków

„Urszuli Kiebzak chyba od Mewy nie wiedzieliśmy w tak wzruszającym wydaniu – pisał Maciej Stroiński o jej roli w musicalu „Głód” według Caparrósa, opowiadającym o naszej bezradności wobec problemów Trzeciego Świata. Do aktorki należał także znaczący głos w chórze „Podopiecznych” Miśkiewicza: „Zgodnie z koncepcją reżyserską rolę głównego bohatera gra tu cały zespół aktorski. Wszyscy aktorzy bez wyjątku tworzą świetne role, a każda z nich jest jednakowo ważna” (Tomasz Domagała).

Debiutowała znakomitą rolą Colombiny przygotowaną według kanonów komedii dell’arte w „Łgarzu” Goldoniego w reżyserii Giovanniego Pampiglione na scenie Starego Teatru, z którym jest związana nierozerwalnie do dziś. Pełna temperamentu, z odwagą podejmująca wyzwania, zaskakująca w doborze środków wyrazu, znakomita wokalnie, oryginalność interpretacji łączy z doskonałym warsztatem, dyscypliną formalną i głębią psychologiczną. Współpracowała z Zygmuntem Hübnerem, Andrzejem Wajdą, Jerzym Jarockim, Jerzym Grzegorzewskim i wreszcie Krystianem Lupą. To w jego spektaklach stworzyła postaci, które zapadły głęboko w pamięć widzów, takie jak: Zofia i Siwersen w „Maltem” Rilke’go, Matylda i Erna w „Lunatykach” Brocha, Ninoczka w „Braciach Karamazow” Dostojewskiego, Praskowia Fiodorowna i Bufetowa w „Mistrzu i Małgorzacie” Bułhakowa, Cień i Wariatka z szufladą w „Zaratustrze” wg Nietzschego oraz intrygująca, egzaltowana Ultra w „Factory 2” – rozsadzającej ramy teatru, zbiorowej fantazji zainspirowanej twórczością Andy’ego Warhola. Krytycy podsumowujący sezon w miesięczniku „Teatr” wymieniali wykreowaną przez nią Ultrę jako jedną z istotniejszych postaci tego spektaklu: „działającą, wchodzącą w interakcje, powołującą wielowymiarowe emocjonalne napięcia”.

W spektaklu „Tęsknota za Frisco”, opartym na tekstach Juliana Tuwima, pokazała możliwości wokalne. Aktorka odnajduje się także w rolach komicznych – jej „impertynencko bezczelna, acz inteligentna pokojówka” Doryna (tak scharakteryzowała postać Anna R. Burzyńska) w „Tartuffie” to prawdziwa perełka. W „Dwunastu stacjach” Różyckiego jako wyciągnięta z lamusa Ciotka i (po)ważny Kierowca Autobusu dowiodła, że potrafi inteligentnie, bez szarży rozbawić widzów do łez.

Aktorstwo psychologiczne w wymiarze bardzo współczesnym pokazała w inscenizacjach Pawła Miśkiewicza: mówiąca głosem autorki – Ella, filozofka w „Niewinie” Dei Loher, postać, wykraczająca poza sceniczny obyczajowy realizm, czy Żona Mężczyzny W Obrazie w „Przedtem/potem” Schimmelpfenniga. Jako Masza w „Mewie” wg Czechowa wyraziście naszkicowała znudzoną kobietę, pogrążoną w rutynie, a mimo to rozpaczliwie oczekującą na zmianę. O postaci odosobnionej w zakładzie psychiatrycznym żony architekta Zaręby – w „Sprawie Gorgonowej” Janiczak i Rubina – Gabriela Cagiel napisała: „To kobiety w tej opowieści są fascynujące. Elżbiecie Matce Zamkniętej Janiczak daje pole do zaistnienia nie tylko przez wydrążony w ścianie otwór (Urszula Kiebzak w tej roli magnetyzuje)”. (afw, eb)

Nagrody

1982 –XXII Kaliskie Spotkania Teatralne – nagroda za rolę Colombiny w przedstawieniu “Łgarz” C. Goldoniego, reż. G. Pampiglione

W teatrze

W repertuarze

Pozostałe