„Anna Dymna jest częścią naszej wrażliwości narodowej i to też jest komplement, bo ona odpowiada za tę część wrażliwą (…). Dymna jest obdarzona czymś lepszym niż charyzmą, bo aurą, (…) jest aktorem z czasów, kiedy aktor miał być nośnikiem piękna. Zewnętrznego i wewnętrznego” (Maciej Stroiński, „Przekrój” online). Aura tej wybitnej aktorki materializuje się w spektaklu Luka Percevala „Seks, hajs i głód, kronika rodzinna według Emila Zoli”, w którym „Hrabia Muffat w jej wykonaniu wprost magnetyzuje, jest jakby zapożyczony od Kantora: i śmieszny, i straszny zarazem. (…) podobnie: Bonnemort emanuje spokojem i głęboką refleksją nad banalnymi z pozoru kwestiami, które przychodzi mu wypowiadać. Każdą się wyławia ze scenicznego chaosu, każdej się słucha, na każdą kolejną czeka. (…) Mistrzostwo” (Tomasz Domagała, domagalasiekultury.pl). To wieloaspektowe piękno aktorki, przywołane już przez Macieja Stroińskiego, w pełni realizuje się w spektaklu Marcina Wierzchowskiego „Schron przeciwczasowy”, gdzie „Historia Janiny i jej rodziny to przede wszystkim popis aktorski Anny Dymnej, która potrafi w ciągu kilku minut oddać tyle różnych stanów emocjonalnych, zmian nastroju, mimiki czy ruchu, ile tylko chora osoba jest w stanie przeżyć podczas kolejnych spotkań z bliskimi” (Piotr Gaszczyński, „Teatr dla Wszystkich”).

Gdy „w finale pierwszej części wygłasza jeden z (…) monologów na serio, zwracając się do polskiego gniewu, robi się magicznie” – tak o kreacji aktorki w „Roku z życia codziennego w Europie Środkowo-Wschodniej” Strzępki i Demirskiego pisał Tomasz Domagała, który właśnie za nią przyznał Annie Dymnej i Dorocie Pomykale tytuł najlepszej aktorki 2018. Podobne recenzje otrzymała także za role w „Trąbce do słuchania” Agnieszki Glińskiej oraz w „Królestwie” Remigiusza Brzyka: „największe wrażenie zrobiła na mnie Anna Dymna i Krzysztof Globisz, para serialowych sprzątaczy (…). Siedząc na proscenium tworzą oni osobny, promieniujący ciepłem krąg, w którym poetyckie wyznanie miłości łagodzi nadciągającą katastrofę” (Magda Huzarska-Szumiec, „Polska Gazeta Krakowska”). „Radczyni (Anna Dymna) i Klimina (Elżbieta Karkoszka) paradują po scenie zawsze razem, niczym dobre znajome. Wszyscy już jesteśmy z miasta, ale «wiejskość» wyłazi z nas wyraźniej lub słabiej, bardziej lub mniej kompromitująco” – napisała Olga Katafiasz w entuzjastycznej recenzji z „Wesela” AD 2017 (reżyseria: Jan Klata), w którym wielopokoleniowy zespół Narodowego Starego Teatru zademonstrował imponującą skalę swych możliwości.

Anna Dymna – aktorka teatralna i filmowa, pedagog PWST i obecnej AST, założycielka fundacji „Mimo Wszystko”, inicjatorka wielu innych przedsięwzięć społecznych, jedna z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiego teatru – od początku zawodowej drogi związana jest ze Starym Teatrem. Debiutowała wcześnie, podczas I roku studiów w krakowskiej PWST rolą Isi i Chochoła w „Weselu” w reżyserii Lidii Zamkow (Teatr im. J. Słowackiego). Na scenie Starego Teatru, również jako studentka, po raz pierwszy pojawiła się w „Królu Mięsopuście” w reżyserii Bohdana Hussakowskiego.

Mistrzyni kontrastów, subtelnej liryki, żywiołowej pasji istnienia, sardonicznego humoru, autoironii. Początek jej kariery wyznaczają kreacje w inscenizacjach Andrzeja Wajdy (Kora w „Nocy listopadowej”), Konrada Swinarskiego (Dziewczyna w „Dziadach”), Jerzego Jarockiego (Ania w „Wiśniowym sadzie”), które współtworzyły historię Starego Teatru. Jej aktorstwo było wypadkową wielkiej urody, dziewczęcego wdzięku połączonych z odwagą, scenicznym temperamentem, siłą środków wyrazu. Przełomowymi punktami jej drogi aktorskiej okazały się role w przedstawieniach Jerzego Grzegorzewskiego: rozedrgana, wirująca Zosia w „Weselu”, namiętna, zatopiona w surrealistycznej przestrzeni Nina Zarieczna w „Dziesięciu portretach z czajką w tle” wg Czechowa oraz – po latach – tragikomiczna w swej rozpaczy Praskowia Iwanowna w „Śmierci Iwana Ilijcza” wg Tołstoja. Role fertycznej, rozerotyzowanej Postoliny w „Zemście” oraz zdradzającej męża obłudnicy w farsie „Słomkowy kapelusz” (w reżyserii Andrzeja Wajdy) ukazały potencjał komiczny aktorki, lekkość wspartą mistrzostwem warsztatu, a jej Gospodyni w „Weselu” u tegoż reżysera – emanowała mądrością dojrzałej kobiecości. Nasycona zmysłowością Adela z „Republiki marzeń” wg Schulza oraz władcza Hipolita w efektownym teatralnie „Śnie nocy letniej” powstały we współpracy z Rudolfem Zioło. Spotkanie z Kazimierzem Kutzem, najpierw przy realizacji znakomitych spektakli Teatru TV, potem w teatrze żywego planu, zapoczątkowało nowy rodzaj ról, łączących charakterystyczne aktorstwo z prawdą psychologicznej refleksji.

Kolejną metamorfozą artystyczną było odważne otwarcie się aktorki na nowy teatr. Artystka stworzyła role wbudowane w pulsującą współczesność, wpisując się w nurt autorskich inscenizacji Jana Klaty. Wyłaniająca się z dymów postać odzianej w za ciasną suknię ślubną Klitajmestry w „Orestei”, która czułość miesza z okrutnym cynizmem, macierzyństwo z bezwzględnością walki o władzę, a chwilę po zbrodni bierze w zakrwawione dłonie papierosa – genialnie łączy komiksową heroinę z morderczynią z pierwszych stron gazet. Baśka Wołodyjowska – rola w „Trylogii” wg Sienkiewicza pełna brawurowego komizmu, fizycznej ekwilibrystyki „do utraty tchu”, walki o miłość z bezwzględnością czasu – wygrywa z mitem postaci. Role stworzone w przedstawieniach Marcina Libera to: Matka C Od Pieśni w „Być jak Steve Jobs” z gniewem melorecytująca rockowe protest- songi oraz tytułowa postać w spektaklu „Stara kobieta wysiaduje”, która „rozpaczliwie chwyta ostatnie resztki uczuć, emocji, ciągle jeszcze pragnie czuć, przeżywać, być, później już tylko przygląda się światu” (Michał Centkowki, dwutygodnik, com). Zachwyciła publiczność w „Płatonowie” Bogomołowa jako Nikołaj Trylecki: „Aktorka stworzyła jedną ze swoich najlepszych ról w ostatnim czasie. Jej bohater to człowiek, który wie, że nie można przejmować się miłosnymi uniesieniami, bo przecież przeminą. Siostra Sasza krytykowała Nikołaja za cynizm, a on po prostu wiedział, że nie można się angażować w grę pozorów” – pisał Jacek Cieślak w „Teatrze” (2016/4).