Nie interesuje mnie ani zbrodnia, ani bohaterstwo, lecz moment, w którym życie zostaje unieruchomione przez cudze interpretacje, kiedy zamienia się w przedmiot: pamięci, dyskursu, oburzenia. Obiekt, w którego lustrzanej powierzchni każdy odczytuje własną narrację. 

– Elsa Revcolevschi 

Czy przedmioty mogą pamiętać? A jeśli tak – czyją historię opowiadają: tę prywatną czy tę, którą narzuca przeszłość? Martwe natury Elsy Revcolevschi są intymną, sceniczną medytacją nad pamięcią zapisaną w rzeczach, rodzinnych pamiątkach i miejscach. 

✦

Spektakl jest osobistą podróżą do korzeni własnej rodziny, to opowieść utkana ze wspomnień i przedmiotów zbieranych przez pokolenia. Revcolevschi pyta, jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo?
W spektaklu pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym, co publiczne, tym, co skrywane i tym, co odgórnie narzucane, tym, co nie wypada i tym, co politycznie poprawne. 

・

Inspiracją do scenicznej opowieści są m.in. pisma Racheli Auerbach i Imre Kertésza – autorów, którzy pokazują, że pamięć nie jest czymś trwałym, lecz przestrzenią, w której nieustannie spotykają się rzeczy, ludzie i historie. 

・

Impulsem do napisania historii stała się przestrzeń łódzkiego Grand Hotelu, który reżyserka odwiedziła podczas swojej wizyty studyjnej. Hotel, który przez lata był tłem różnych narracji i miejscem, które przed wojną uosabiało ostentacyjny luksus, a podczas okupacji zostało zarekwirowane i odwiedzane przez nazistowskich dygnitarzy. Po wojnie, wedle niektórych świadków, Grand Hotel stał się kabaretem, dostarczając bywalcom niejednoznacznych przyjemności, aż do chwili, gdy jego urok odkrył przemysł kinowy. Od obrazów Davida Lyncha po “Zimną wojnę”, każdy film nadawał mu nową tożsamość. Był świadkiem zmieniających się reżimów, przesiąkł opowieściami i spojrzeniami. Wciąż poddawał się kolejnym przeobrażeniom.  

✦

PRAPREMIERA: 27 marca 2026 roku, Nowa Scena Narodowego Starego Teatru im. H. Modrzejewskiej w Krakowie 

obsada:
Bogumiła Bajor, Lidia Duda, Natalia Kaja Chmielewska, Karolina Staniec 

・

twórczynie i twórcy: 

Elsa Revcolevschi – scenariusz i reżyseria
Louison Ryser – dramaturgia
Salomé Vandendriessche – scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik – tłumaczenie prób
Łukasz Musiał – przekład scenariusza
Monika Stolarska – reżyseria świateł
Julek Płoski – muzyka
Łukasz Zaleski – asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys – asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski – inspicjent  

Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza. 

Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Jeune Theatrenational. 

Patronami medialnymi spektaklu są: Mint Magazine, Radio Kraków, Radio Kraków Kultura, WPROST 

Współpraca pr: OKK PR