Serdecznie zapraszamy na pożegnalny set spektaklu choreograficznego „Boa” w reżyserii Pawła Sakowicza.

Gramy 30, 31 maja (19:30) oraz 1 czerwca (19:15) na Dużej Scenie.  

„Boa” to pierwszy spektakl choreograficzny w historii Narodowego Starego Teatru w Krakowie. Jego głównym tematem jest pożądanie, rodzaje jego manifestacji, ucieleśniania i performowania.

Paweł Sakowicz sięga po filmowe narzędzia budowania relacji, organizowania obrazu i internalizowania cudzego spojrzenia, choć na scenie nie ma żadnej kamery.  Ciała stają się tu nośnikami śladów ukradzionych choreografii i skrawków ognistych telenowelowych fabuł. Aktorki i aktorzy praktykują uwikłane w kulturowe stereotypy tańce społeczne Południa, uwodzą nieistniejącą kamerę, istniejącą publiczność i siebie nawzajem.

W „Boa” Pawła Sakowicza pożądanie jest jak łaszący się kot – nieustępliwe, nieodwoływalne, ale niekoniecznie drapieżne, oszalałe czy arcyzmysłowe. Zdaje się być stanem domyślnym; to modus operandi. […] To wszystko wiruje w nieco ponadgodzinnej choreografii jak karuzela w postmodernistyczno-surrealistycznym lunaparku wrażeń, z której schodzi się na miękkich nogach.

Alicja Műller, teatralny.pl

(…) spektakl taneczny we współczesnym rozumieniu to przecież niekoniecznie układ choreograficzny. Zwłaszcza że biorą w nim udział aktorzy, nie tancerze. Aktorzy świadomi swych ciał, świadomi też własnej kondycji – nie tyle w sensie kondycji fizycznej, ile tego, kim są. Są aktorami, osobami wprawnymi w wytwarzaniu emocji. Co widzimy i słyszymy w sekwencji, kiedy Magda Grąziowska powtarza swoją kwestię, na żądanie Katarzyny Krzanowskiej zmieniając przekonująco jej tonację, cel i styl. To, co mówi, jest w sumie nieważne – to jakiś fragment scenariusza, bo na chwilę sytuacja sceniczna się stabilizuje i oglądamy casting prowadzony przez Krzanowską. Ale ważniejsze jest pokazanie, jak można przekonująco manewrować głosem, ciałem, twarzą, tworząc na chwilę postać, klimat i sytuację. Pokazują to – poza wspomnianymi – Ewa Kaim, Radosław Krzyżowski, Aleksandra Nowosadko, Przemysław Przestrzelski, Łukasz Szczepanowski.

Joanna Targoń, „Gazeta Wyborcza”