Repertuar

Pan Tadeusz czyli Ostatni Zajazd na Litwie

Pan Tadeusz czyli Ostatni Zajazd na Litwie

Adam Mickiewicz
Reż. Mikołaj Grabowski
Duża Scena
ul. Jagiellońska 1

Data
premiery

09.12
2011

daty
wystawiania

  • 09.12
    2011
  • 10.12
    2011
  • 28.12
    2011
  • 29.12
    2011
  • 30.12
    2011
  • 31.12
    2011
  • 12.01
    2012
  • 13.01
    2012
  • 14.01
    2012
  • 15.01
    2012
  • 17.01
    2012
  • 18.01
    2012
  • 02.03
    2012
  • 03.03
    2012
  • 15.03
    2012
  • 16.03
    2012
  • 17.03
    2012
  • 18.03
    2012
  • 08.05
    2012
  • 09.05
    2012
  • 05.06
    2012
  • 06.06
    2012
  • 08.06
    2012
  • 09.06
    2012
  • 09.10
    2012
  • 10.10
    2012
  • 11.10
    2012
  • 12.10
    2012
  • 20.11
    2012
  • 21.11
    2012
  • 22.11
    2012
  • 14.12
    2012
  • 15.12
    2012
  • 16.12
    2012
  • 18.12
    2012
  • 19.12
    2012
  • 06.02
    2013
  • 07.02
    2013
  • 08.02
    2013
  • 09.02
    2013
  • 10.05
    2013
  • 11.05
    2013

czas
trwania

3 godz. 15 min. (1 przerwa)

„Myślenie o wystawieniu Panu Tadeusza było naturalną konsekwencją takich moich spektakli jak Pamiątki Soplicy według Rzewuskiego czy Opisy obyczajów według księdza Kitowicza. Z tym zamiarem nosiłem się dosyć długo i w końcu zdecydowałem się go zrealizować” – mówi Mikołaj Grabowski. „Przygotowując wraz z Tadeuszem Nyczkiem sceniczną adaptację epopei wyszedłem z założenia; które wynika z samej istoty utworu Mickiewicza. Zarówno w poszczególnych księgach; jak i w Epilogu znajdujemy bowiem liczne fragmenty na temat bolesnego poszukiwania utraconej ojczyzny. Zrozumiałe z emigracyjnej perspektywy zawołania: O Matko Polsko! Ty tak świeżo w grobie / Złożona – nie ma sił mówić o Tobie! czy też: Jedna już tylko jest kraina taka; / W której jest trochę szczęścia dla Polaka: / Kraj lat dziecinnych! On zawsze zostanie / Święty i czysty; jak pierwsze kochanie – zamieniają Polskę w obiekt nieustającego; quasi-religijnego kultu. W tym znaczeniu Pan Tadeusz jest dla Polaków swego rodzaju Biblią. ”I tak był przez lata; nie tylko w dobie zaborów; postrzegany: „W najgłębszej istocie swej jest Pan Tadeusz poematem religijnym; jest kantykiem wiary w zwycięstwo nad złem; w zwycięstwo zarówno jednostkowe; jak zbiorowe; człowieka; jak narodu. (…) Naród polski nie ulegnie zatracie; zrzuci schorzałe narośle przeszłości; spełni swą misję; co więcej: ustrojem swym posłuży za wzór nadchodzącej epoce rozkwitu wolności i religii” – pisał w 1934 profesor Stanisław Pigoń. Punktem wyjścia przygotowywanej w Starym Teatrze inscenizacji jest właśnie to nieustanne pielgrzymowanie Polaków do Polski – wyśnionej; wspaniałej; świętej; ale wciąż nieosiągalnej. Ta wędrówka pozwala na rytualne przeżywanie powrotu do źródeł wszelkiego dobra i piękna; przy wtórze żarliwych modlitw zanoszonych do nieba – czyli tej mitycznej Ojczyzny. Bohaterami spektaklu są współcześni pielgrzymi; którzy – wyśpiewując kolejne antyfony do Polski – odbywają podróż w głąb narodowej duszy.GRAND PRIX 52. Kaliskich Spotkań Teatralnych 2012