Zespół aktorski

Aktorzy

Zbigniew Kosowski

Zbigniew Kosowski

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1975/.

1.09.1975 – 31.08.1979 – Teatr im. J. Kochanowskiego, Opole.
1.09.1979 – Stary Teatr, Kraków.

„Kluczową postacią jest (…) reprezentant miejscowych drobnych i średnich właścicieli Aslaksen (Zbigniew Kosowski), zmieniający strony w zależności od koniunktur i powtarzający mantrę, że najważniejszą cnotą jest «umiarkowanie». To on reprezentuje «większość», czyli «demos», który w ostatecznym starciu zmusza Stockmanna do wyjazdu z miasta – pisał Witold Mrozek, doceniając kunszt aktora i wagę granej przez niego postaci w spektaklu „Wróg ludu” Jana Klaty. Już role Kosowskiego we wcześniejszych przedstawieniach tego reżysera: Doktor Denkmal w „Trzech stygmatach Palmera Eldritcha” oraz korowód barwnych postaci w „Trylogii” Sienkiewicza: Ataman, Kompan Kmicica, Przeor Kordecki, Król Polski, Potocki –  pokazywały artystę podążającego za wyzwaniami, pełnego dynamiki, kreatywnego. Aktor otwarty na różnorodność teatralnego języka, doskonale odnalazł się również w inscenizacjach twórców młodszego pokolenia, m.in. jako Wujek w „Dwunastu stacjach” Różyckiego w reżyserii Evy Rysovej czy jedna z postaci w przedstawieniu Marii Spiss „Pani Bóg Halina” Millera.

Zbigniew Kosowski debiutował w 1975 roku rolą Mefistofelesa w „Doktorze Faustusie” Marlowe’a na scenie opolskiego Teatru im. Jana Kochanowskiego, na której spędził pierwsze cztery sezony, po czym dołączył do zespołu Starego Teatru, gdzie pozostaje do dziś. Warsztatowy perfekcjonista, oszczędny a zarazem niezwykle celny w użyciu środków wyrazu, obdarzony naturalną vis comica jednocześnie jest refleksyjny i zdystansowany. Zbudował dziesiątki postaci, znakomicie wydobywając elementy komiczne z subtelnie akcentowanym dramatem, tragedią „smutnego błazna”. Pracował z Andrzejem Wajdą, Jerzym Jarockim, Rudolfem Ziołą, Tadeuszem Bradeckim (nagroda za rolę Walka w brawurowej „Wiośnie Narodów w Cichym Zakątku” na XXVII Kaliskich Spotkaniach Teatralnych).

Najwięcej ról stworzył w inscenizacjach Krystiana Lupy począwszy od „Powrotu Odysa” Wyspiańskiego przez „Braci Karamazow” Dostojewskiego, I i II część „Lunatyków ” Brocha, „Malte” Rilkego, „Mistrza i Małgorzatę” Bułhakowa, „Zaratustrę” Nietzschego. Za rolę Radcy Baurata w „Kalkwerku” został nagrodzony podczas XXXVIII Kaliskich Spotkań Teatralnych. Celna analiza psychologiczna relacji międzyludzkich w „Sztuce” Yasminy Rezy, którą przeprowadził Lupa w nietypowej dla swoich teatralnych zainteresowań formie „dobrze skrojonej komedii”, pozwoliła Kosowskiemu w roli Marca zabłysnąć pełnią swoich aktorskich możliwości: „jest idealnym wcieleniem mieszczanina z awansu, śmiesznie przywiązanego do tradycji, trzeźwego realisty, który nawet emocje zwykł przeliczać na pieniądze. Nieszczęście Marca to dojmujące poczucie intelektualnej niższości i niemożność wyrzeczenia się własnego osądu rzeczywistości”. Krystian Lupa nie tylko obsadzał go w niemal wszystkich swoich inscenizacjach, także najczęściej jemu podczas pracy nad przedstawieniami powierzał asystenturę reżyserską.

Aktor współpracował także wielokrotnie z Pawłem Miśkiewiczem: m.in. tworząc znakomitą rolę złotnika Helmuta, który podczas spektaklu nie wypowiada ani słowa, skoncentrowany na wykonywanych z emocjonalnym skupieniem, powtarzalnych działaniach w „Niewinie” Dei Loher. W pamięć widzów zapadły także inne role w spektaklach reżysera: na poły farsowe z nutą psychologii postaci Bystrego i Pana Grossa w wielowarstwowym, nasyconym szaleństwem obsesji „Auto da fé” Eliasa Canettiego, a także Mężczyzna z Mapą Nieba opowiadający o zaletach elektryczności i czarnej dziurze w „Przedtem/Potem” Schimmelpfenniga. Rolą Strażnika w „Król umiera, czyli ceremonia” Ionesco w reżyserii Piotra Cieplaka celnie wpisał się w nostalgiczną przypowieść o umieraniu.

Nagrody

1987 – XXVII Kaliskie Spotkania Teatralne nagroda za rolę drugoplanową – za rolę Walka [w] Wiosna Narodów w Cichym Zakątku A. Nowaczyńskiego, reż. T. Bradecki.
1998 – XXXVIII Kaliskie Spotkania Teatralne nagroda za rolę epizodyczną – za rolę Baurata [w] Kalkwerk T. Bernharda, reż. K. Lupa.

W teatrze

W repertuarze

Pozostałe