Zespół aktorski

Aktorzy

Krzysztof Globisz

Krzysztof Globisz

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1980/.

1.07.1980 – 31.08.1981 – Teatr Polski, Wrocław
1.09.1981 – Stary Teatr, Kraków

Wybitnie utalentowany, obdarzony charyzmą absolwent krakowskiej szkoły aktorskiej jeden sezon po ukończeniu szkoły spędził we Wrocławiu, ściągnięty przez Jerzego Grzegorzewskiego do jego inscenizacji „Ameryki” Kafki. W 1981 roku dołączył do zespołu Starego Teatru, gdzie stworzył niemal 70 ról, znajdując czas na filmy, spektakle teatru telewizji, występy gościnne na innych scenach, ambitne seriale, radio i dubbing.

Ukochany aktor Jerzego Jarockiego, którego uważa za swego mistrza i u którego zagrał wiele wspaniałych ról – m.in. genialnego Pijaka w „Ślubie”, stworzył niezapomniane kreacje w spektaklach „Życie jest snem”, „Grzebanie”, „Sen srebrny Salomei”, „Trzeci akt wg Szewców” (który przyniósł mu nagrodę im. Zelwerowicza). A także ¬– Jerzego Grzegorzewskiego, u którego grał nie tylko w Krakowie, ale także w warszawskim Teatrze Narodowym, tworząc m.in. genialne role w inscenizacjach dramatów Wyspiańskiego (Wielkiego Księcia Konstantego w „Nocy listopadowej” czy Natana w „Sędziach”).

Sceniczną wrażliwość i niesłychaną organiczność aktora docenił Krystian Lupa, obsadzając go w „Lunatykach” (Teltscher) i „Zaratustrze”, gdzie stworzył pełnokrwistą, przejmującą postać popadającego w obłęd filozofa Fritza/Nietzschego. Globisz grał u Wajdy (w teatrze i w filmie), w Starym Teatrze bawił i zmuszał do myślenia w spektaklach Bradeckiego, Grabowskiego i Zelenki. Liryczną twarz pokazał w subtelnej analizie poplątanych ludzkich uczuć, czyli „Iluzjach” Wyrypajewa; publiczność doceniła jego zachwycająco nieporadnego Arnolfa w granej przez lata „Szkole żon” Ewy Kutryś.

Globisz to niewątpliwy współtwórca sukcesów inscenizacji Jana Klaty na scenie Narodowego Starego Teatru. Przejmujący jako Verloc w „Tajnym agencie” wg Conrada, przepełniony obłąkańczą religijną wizją jako Dawid Yetmeyer w „Weselu hrabiego Orgaza” wg Jaworskiego czy szalony W. z „Do Damaszku” wg Strindberga, posiada ten niezwykły dar, że potrafi do swoich kreacji przekonać zarówno krytyków, jak i zwykłych widzów. O jego Kmicicu w „Trylogii” wg Sienkiewicza, straceńczym i pełnym brawury mimo bagażu wieku, Joanna Targoń napisała: „To, co na pierwszy rzut oka wydawało się niewyszukanym konceptem, okazuje się trafioną w punkt interpretacją. Krzysztof Globisz jako Kmicic? Krępy facet w skórzanej kurtce jako piękny watażka? Ale Globisz lekko i wdzięcznie opowiada swego bohatera – i widzimy cały jego infantylizm, odwagę skrzyżowaną z pychą i głupotą, urok, którym uwodzi Oleńkę (młodą i energiczną – Barbarę Wysocką) i Bogusława Radziwiłła (Błażej Peszek, któremu z arystokratycznej elegancji zostały majtki od Calvina Kleina)”. Uwielbiający wyzwania aktor bez wahania podjął się zagrania czterech różnych postaci (Witos/Maxime Weygand/Ten Szyfrant/Ksiądz Skorupka) w „Bitwie Warszawskiej 1920” (debiut duetu Demirski/Strzępka w Starym Teatrze), odnosząc kolejny sukces. Brak samozadowolenia, nieustanne przekraczanie granic – to najkrótsza definicja jego aktorstwa.

W roku 2016 aktor powrócił na scenę Starego Teatru w przejmującym spektaklu „Podopieczni” wg Elfriede Jelinek: „Miśkiewiczowi udało się scalić obsadę w monolit dosłownie miażdżący percepcję widza. Jakby tego mało, reżyser zaangażował Krzysztofa Globisza. Legendarnego aktora, który po udarze mózgu wciąż przechodzi skomplikowaną rehabilitację. Jego udział w «Podopiecznych» porusza aczkolwiek nie tylko na poziomie ludzkiej walki z przeciwnościami losu.

Siedzący na wózku inwalidzkim i cierpiący na afazję Globisz, nie bez trudności składa kolejne zdania. Wykonuje wysiłek komunikacyjny, mając zapewne świadomość, iż nie wszystkie sensy zostaną odczytane. «Podopieczni» są właśnie taką próbą wyartykułowania treści. Jej złożenia, rozpoznania, zrozumienia na nowo. Od publiczności zależy, czy podąży za nią czy odwróci głowę. Ku niebu” (Łukasz Badula, kulturaonline).

Krzysztof Globisz zagrał w wielu filmach, serialach i spektaklach teatru telewizji, równie dobrze odnajdując się w rolach dramatycznych i komediowych („Krótki film o zabijaniu” Kieślowskiego, „Danton”, „Pan Tadeusz” Wajdy, „Wszystko co najważniejsze”, „Długi weekend” Glińskiego, „Pornografia”, „Jasminum” Kolskiego), a szeroką publiczność uwiódł w „Aniele w Krakowie” (reż. A. Więcek „Baron”) jako wysłannik z Nieba Giordano.(afw)

Nagrody

2014 – 54 Kaliskie Spotkania Teatralne – główna nagroda aktorska za role Witosa, Maxime’ Weygand / Tego szyfranta / Księdza Skorupki w przedstawieniu „Bitwa Warszawska 1920” P. Demirskiego, reż. M. Strzępka
2014 – nagroda im. R. Bobrowskiej za wybitne osiągnięcia w sztuce radiowej
2011 – Kraków – nagroda Ars Quaerendi przyznawana przez Zarząd Województwa Małopolskiego za wybitne działania na rzecz rozwoju i promocji kultury w kategorii „mistrz”
2010 – 50 Kaliskie Spotkania Teatralne – Grand Prix za role Bohdana Chmielnickiego /Andrzeja Kmicica w przedstawieniu „Trylogia” wg H. Sienkiewicza, reż. J. Klata
2009 – nagroda Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa za wybitne dokonania aktorskie
2009 – XXXIV Opolskie Konfrontacje Klasyka Polska – nagroda aktorska za role Bohdana Chmielnickiego / Andrzeja Kmicica w przedstawieniu „Trylogia” wg H. Sienkiewicza, reż. J. Klata
2006 – I Ogólnopolski konkurs na teatralną inscenizację dawnych dzieł literatury europejskiej – nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za rolę Zaratustry III – Fritza w przedstawieniu „Zaratustra” wg F. Nietschego, reż. K. Lupa
2003 – XXVIII Opolskie Konfrontacje Teatralne Klasyka Polska – nagroda aktorska za rolę Sajetana Tempe w przedstawieniu „Trzeci Akt wg «Szewców»” Witkacego, reż. J. Jarocki
2003 –XLII Rzeszowskie Spotkania Teatralne – III miejsce w plebiscycie publiczności za rolę Superiusza w przedstawieniu „Pieszo” S. Mrożka, reż. K.Kutz
2002 – Nagroda im. A. Zelwerowicza za najwybitniejsze osiągnięcia sztuki aktorskiej w sez. 2001/02 – za rolę Sajetana Tempe w przedstawieniu „Trzeci Akt wg «Szewców»” Witkacego, reż. J. Jarocki
2002 – Złoty Laur za Mistrzostwo w Sztuce
2000– Złota Maska – plebiscyt na najpopularniejszego krakowskiego aktora
2000 – Ludwik’ 99 – za najlepszą rolę męską w przedstawieniu „Kariera Artura Ui” B. Brechta, reż. T. Bradecki
1998 – Ogólnopolski Konkurs na Inscenizację Dzieł Dramatycznych W. Shakespeare’a – główna nagroda aktorska za rolę Vincentia w przedstawieniu „Miarka za miarkę” W. Shakespeare’ a, reż. T. Bradecki
1998 – II Ogólnopolski Festiwal Komedii Talia’ 98, Tarnów – nagroda aktorska za rolę Vincentia w przedstawieniu „Miarka za miarkę” W. Shakespeare’ a, reż. T. Bradecki
1997 – XXXVII Kaliskie Spotkania Teatralne – nagroda aktorska za rolę tytułową w przedstawieniu „Peer Gynt” H. Ibsena, reż. M. Fiedor
1996 – II Ogólnopolski Konkurs na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej – nagroda aktorska za rolę Starego Grabarza w przedstawieniu „Grzebanie” wg S. I. Witkiewicza, reż. J. Jarocki
1994 – XIX Opolskie Konfrontacje Teatralne Klasyka Polska – nagroda aktorska za rolę Semenki w przedstawieniu „Sen srebrny Salomei” J. Słowackiego, reż. J. Jarocki
1991 – XXXI Kaliskie Spotkania Teatralne – nagroda za role Ismaela i Tartaglii w przedstawieniu „Księżniczka Turandot” C. Gozziego, reż. R. Zioło
1991 – XXIX Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych we Wrocławiu – nagroda za rolę Pijaka w przedstawieniu „Ślub” W. Gombrowicza, reż. J. Jarocki
1988 – nagroda artystyczna młodych im. St. Wyspiańskiego za osiągnięcia aktorskie w Starym Teatrze
1988 – XXVIII Kaliskie Spotkania Teatralne – nagroda za rolę tytułową w przedstawieniu „Kaspar Hauser ” Handkego , reż. A. Wirth
1988 – stypendium Funduszu Arnolda Szyfmana
1987 – nagroda im. L. Schillera
1986 – XXV Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych, Wrocław – nagroda aktorska za rolę Mefistofelesa w przedstawieniu „Wzorzec dowodów metafizycznych” T. Bradeckiego, reż. T. Bradecki

Odznaczenia

1996 – Zasłużony Działacz Kultury
1988 – Brązowy Krzyż Zasługi

W teatrze

W repertuarze

Pozostałe