Zespół aktorski

Aktorzy

Ewa Kolasińska

Ewa Kolasińska

Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1973/.

1.07.1973 – Stary Teatr, Kraków

„W tym spektaklu wiemy, że mamy ograniczony czas. Mówi się, że jest jakiś «dodatkowy» czas, ale nigdy nie będziemy tego wiedzieć, czy ta scena zostanie, czy zniknie razem ze mną” – ta prosta i pojemna metafora teatru -świata w przedstawieniu „Wszystko zmyślone” Anny Karasińskiej podana zostaje przez Ewę Kolasińską z poruszającą widza prostotą, która kolejny raz ukazuje skalę jej talentu. Aktorka skupia teatralne żywioły – nieokiełznany temperament, spontaniczność, emocjonalną wrażliwość, które w połączeniu z głosem o niezwykle rzadkiej barwie (kontralt) i dziewczęcą sylwetką są niepowtarzalne i wyjątkowe. W zespole Starego Teatru pozostaje niezmiennie od debiutu w roli Loli w „Domu otwartym” Bałuckiego w reż. Jerzego Kreczmara. Pierwsze role tworzyła pod kierunkiem trzech wybitnych reżyserów: Konrada Swinarskiego („Dziady”, „Wyzwolenie”), Jerzego Jarockiego („Wiśniowy sad”) i Andrzeja Wajdy („Noc listopadowa”). Utkana z sennych wyobrażeń Schulzowska Paulina w „Sklepach cynamonowych” i narysowana ostrą kreską prostytutka Molly w „Operze za trzy grosze” Brechta powstały we współpracy z reżyserem Ryszardem Majorem, zaś rozdzierającą w cichym cierpieniu, nieugiętą w dobroci i oddaniu Sonię ze „Zbrodni i kary” zbudowała w spektaklu Macieja Prusa. W „Dziesięciu portretach z czajką w tle” wg Czechowa stworzyła postać beznadziejnie zakochanej Maszy wtopioną w odrealnioną przestrzeń teatru Grzegorzewskiego. Wyzwaniem była rola w epopei Wajdy „Z biegiem lat, z biegiem dni…”. Jej Zosia nasycona prawdą psychologiczną, jednocześnie wpisana w szerszy kontekst dramatu obyczajowego, była postacią żywą, wzruszającą i zabawną. W 1984 roku zagrała tytułową rolę w „Antygonie” Wajdy – postać wielowarstwową, sugestywną emocjonalnie i formalnie, z wielką sceną pożegnalnego monologu, który kończyła gestem-symbolem wznosząc ręce zakute w kajdany. Kolejne role w spektaklach reżysera pokazały szeroki wachlarz emploi aktorki: silna chłopską mądrością i poczuciem humoru Klimina w „Weselu”, zainspirowane japońskim teatrem nō postaci z jednoaktówek Mishimy, farsowa Klara w „Słomkowym kapeluszu” czy doskonała w ascetycznej formie Wiedźma w „Makbecie”. Praca pod kierunkiem Tadeusza Bradeckiego (z nagrodzoną w Kaliszu brawurową rolą Gizeli Spiessbürger w „Wiośnie Narodów w Cichym Zakątku”) ukazała naturalną vis comica aktorki i mistrzowskie wykorzystywanie środków wyrazu. Role w gombrowiczowskich inscenizacjach Mikołaja Grabowskiego były kwintesencją zabawy formą, a precyzyjne intelektualnie postacie Maski i Mówcy w „Wyzwoleniu” stanowiły sumę jej teatralnych doświadczeń. Artystka odnajduje się w przedstawieniach reżyserów młodszego pokolenia. Role w inscenizacjach Jana Klaty: świetna Megaira w pastiszowej „Orestei”, Krystyna Drohojowska, Sikorka i „górująca nad sceną Matka Boska Częstochowska przypominjąca, że szaleństwo narodowe jest w jakimś sensie świętym szaleństwem, błądzeniem z szablą w chmurach, ale i z Bogiem w sercu” (recenzował „Trylogię” Maciej Pieczyński), Prakseda Bakcyl w parodystycznym tańcu do muzyki Strawińskiego z efektownym szpagatem w „Weselu hrabiego Orgaza” – ukazały jej mistrzowską ekwilibrystykę warsztatową i żywiołowość. Role w przedstawieniach Michała Borczucha („Werter”, „Brand. Miasto. Wybrani”), Krzysztofa Garbaczewskiego („Poczet Królów Polskich”), Marcina Libera („Być jak Steve Jobs”), Pawła Świątka („Gyubal Wahazar”) obrazują, jak wypadkowa odwagi formalnej połączonej z siłą emocji pozwala tworzyć wybitne, na wskroś oryginalne kreacje. Równie wyraziste, pełne nieokiełznanego temperamentu postaci stworzyła aktorka w „Płatonowie” wg Czechowa w reż. Konstantina Bogomołowa (odziany niedźwiedzią skórę „zwierzęcy” Osip) czy w podejmującym temat tragedii uchodźców spektaklu „Podopieczni” wg Jelinek w reż. Pawła Miśkiewicza. (eb)

Nagrody

1979 – Nagroda Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa w dziedzinie upowszechniania kultury za rok 1978 dla młodego, wyróżniającego się twórcy -–za osiągnięcia w teatrze i filmie
1987 – XXVII Kaliskie Spotkania Teatralne nagroda aktorska za rolę Gizeli Spiessbürger w Wiośnie Narodów w Cichym Zakątku A. Nowaczyńskiego w reż. T. Bradeckiego

Odznaczenia

2009 – odznaka Honoris Gratia

W teatrze

W repertuarze

Pozostałe