Zespół aktorski

Aktorzy

Ewa Kaim

Ewa Kaim

Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1995/.

1.09. 1994 – 31.08.1995 -Teatr Ludowy, Kraków.
1.09.1995 – Stary Teatr, Kraków.

Aktorka teatralna i filmowa, pedagog krakowskiej PWST, gdzie wyreżyserowała entuzjastycznie przyjęty i nagradzany spektakl dyplomowy „Do dna” (2016), bazujący na ludowych utworach zebranych przez Oskara Kolberga. W przejmującym „Weselu” Jana Klaty (2017) w duecie z Anną Radwan hipnotyzuje widzów jako pełna magnetyzującego erotyzmu Haneczka.

Utalentowana aktorka o delikatnej, lecz wyrazistej twarzy i dźwięcznym głosie na scenie Starego Teatru zadebiutowała już jako studentka w „Śnie nocy letniej” Rudolfa Zioły (1992), a w 1995 roku dołączyła do zespołu. Muzykalna, obdarzona świetnym głosem Ewa Kaim efektownie zwieńczyła naukę w krakowskiej PWST rolą Velmy Kelly w musicalu „Chicago” w reż. Mieczysława Grąbki. Jej talent muzyczny i komediowy wykorzystali Stanisław Radwan i Mikołaj Grabowski w oryginalnej „Operze mleczanej” inspirowanej rysunkami Andrzeja Mleczki, w której aktorka niepodzielnie panuje nad widownią uwodząc widzów jako brawurowy Alt.

Jako Donna Evarista de las Cuebas – piękna, dzika, zmysłowa i pełna temperamentu – w „Weselu hrabiego Orgaza” Jana Klaty uosabiała kwintesencję przestylizowanej kobiecości. Tą rolą udowodniła, że doskonale czuje teatralny styl reżysera, który podjął się przeniesienia na scenę ekscentrycznej powieści Romana Jaworskiego, sięgając po elementy campu, groteski i popkultury: „Aktorzy tego teatrzyku wyglądają tandetnie – skomponowani są z podejrzanych, mocno używanych elementów. Donna Ewarysta (Ewa Kaim) występuje jako tancerka flamenco, Rita Hayworth (zdejmująca rękawiczkę), do sceny łóżkowej (z Havemeyerem) zakłada kreację z kołdry i poduszki” – pisała Joanna Targoń („Gazeta Wyborcza”). Także inne role – tańcząca w kółko jak figurka na pozytywce Winnie, ucieleśnienie czystej rozpaczy w finale „Tajnego agenta” Jana Klaty czy drapieżna femme fatale Ksawera Deybel obnosząca na piersiach makietę Starego Teatru w spektaklu „Towiańczycy, królowie chmur” duetu Janiczak/Rubin – głęboko zapadają w pamięć widzów. Podobnie jak postać Krasińskiego/Hrabiego Henryka w spektaklu „nie-boska komedia. WSZYSTKO POWIEM BOGU!” duetu Strzępka/Demirski – mistrzowska dublura premierowej roli Małgorzaty Hajewskiej.

Ewa Kaim od początku równie łatwo odnajduje się w rolach dramatycznych (niezłomna Izabela z „Miarki za miarkę” Bradeckiego, Absolut z „Niewiny” Miśkiewicza czy marząca o zemście branka Eryfila w „Ifigeni. Nowej tragedii” Zadary), jak komediowych (pełna werwy, nakreślona mocną kreską Teresa w „Pijakach” Wysockiej). Aktorka bez trudu prowadzi widzów z nastroju w nastrój, z tematu w temat, potrafi doskonale cieniować sceniczne wcielenia. Całą galerię takich świetnie nakreślonych, charakterystycznych wizerunków stworzyła w spektaklu „Być jak Steve Jobs. Bohaterowie polskiej transformacji. Ballada o lekkim zabarwieniu heroicznym” Marcina Libera. Jej Generałowa, Graffini, Posłanka, Grażyna Milijon i Pielęgniarka to świetnie uchwycone „postaci z kluczem” precyzyjnie wyznaczające kamienie milowe procesu polskich przemian ustrojowych.

Kolejne role w spektaklach Starego udowadniają, że aktorka doskonale odnajduje się w rozmaitych teatralnych światach, m.in. jako dociekliwa dziennikarka-feministka w „Sprawie Gorgonowej” duetu Janiczak/Rubin” czy wyobcowany, pogardzany przez towarzystwo „kosmita” Wiengierowicz w „Platonowie” Bogomołowa. W „Podopiecznych” Miśkiewicza natomiast Ewa Kaim nawiązuje dialog ze swą rolą sprzed lat (w „Niewinie” Dei Loher tego samego reżysera), pokazując znamienną ewolucję stosunku do kwestii uchodźców w naszym kraju.

W macierzystej krakowskiej uczelni, gdzie obecnie uczy adeptów aktorstwa, Ewa Kaim zadebiutowała jako reżyser spektaklem muzycznym „Dyplom z kosmosu” (2014). Zagrała w licznych spektaklach teatru telewizji i serialach; jest laureatką wielu prestiżowych wyróżnień,  m.in. nagrody im. Leona Schillera dla młodych artystów sceny (1999), nagrody za debiut aktorski na Festiwalu Polskich Filmów w Gdyni (2002) za rolę w „Aniele w Krakowie” A. Więcka „Barona” czy krakowskiej Nagrody Teatralnej im. Stanisława Wyspiańskiego (2017) za spektakl „Do dna”. (afw)

Nagrody

2001 – Stypendium twórcze miasta Krakowa
2001 – V Festiwal Komedii „Talia”, Tarnów – wyróżnienie za rolę Marinelli w przedstawieniu „Spaghetti i miecz” T. Różewicza, reż. K. Kutz
1999 – Nagroda im. Leona Schillera dla młodych artystów sceny

W teatrze

W repertuarze

Pozostałe