Zespół aktorski

Aktorzy

Aldona Grochal

Aldona Grochal

Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1980/.

1.07.1977 – 31.08.1987 – Teatr im. J. Słowackiego, Kraków
1.09.1987 – Stary Teatr, Kraków

Nieodgadniona w swej aktorskiej tajemnicy, ekspresyjna, inteligentna, niebanalnie piękna, pełna uroku – mistrzyni nastroju. Znakomicie odnajduje się w niepokojącym etycznie spektaklu „Podopieczni” według Elfriede Jelinek w reżyserii Pawła Miśkiewicza, podejmującym dyskusję o ideach fundamentalnych dla wspólnoty europejskiej. Jej talent możemy podziwiać także w komicznej roli Pijakiewiczowej w znakomitych „Pijakach” Barbary Wysockiej, spektaklu zjadliwie obnażającym polskie przywary narodowe. Z kolei w drapieżnej inscenizacji „Do Damaszku” Jana Klaty, przedstawieniu o „poszukiwaniu transcendencji przez współczesnego człowieka” (Paweł Schreiber), aktorka łączy mistrzostwo warsztatowe z peregrynacją w przestrzeń metafizyki.

Aldona Grochal debiutowała rolą Meli w „Moralności pani Dulskiej” w reż. Jerzego Krasowskiego na scenie Teatru im. J. Słowackiego. Od 1987 roku jest członkinią zespołu Narodowego Starego Teatru. Pracę w Starym Teatrze rozpoczęła od owianej metafizyką roli Lei w „Dybuku” w reżyserii Andrzeja Wajdy (Nagroda Opolskich Konfrontacji Teatralnych) – postać tragicznie opętanej panny młodej artystka obdarzyła niezwykła ekspresją. Kolejne spotkania z reżyserem to role: Racheli w „Weselu” (nagroda Opolskich Konfrontacji Teatralnych – Klasyka Polska) potraktowanej przez aktorkę jako studium nastroju, wewnętrznych emocji, subtelnej mowy ciała, Wirginii w „Słomkowym kapeluszu” narysowanej wodewilową kreską oraz mistrzowskiej warsztatowo Damy Dworu w „Makbecie”. Niezwykle interesujące, pełne zabawy formą, dyscypliny, aptekarskiego ważenia groteski i absurdu okazały się role w dramatach Ionesco: Uczennicy w „Lekcji” w reżyserii Eliny Lo Voi oraz Królowej Marii w „Król umiera czyli ceremonie” w reżyserii Krzysztofa Nazara. W inscenizacjach Rudolfa Zioły: w baśniowej postaci Adelmy w „Księżniczce Turandot” pokazała lekkość arlekinady, zabawy teatrem, Dziewczynę czyli Olę w „Reformatorze” nasyciła prawdą psychologiczną. Doskonale sprawdziła się w stylizowanej formie dell’arte w roli Pameli/Manekina w „Kramie Karoliny” w reżyserii Agnieszki Glińskiej. Za rolę Joanny – prowincjonalnej aktorki lalkowej – we „Wznowieniu” autorstwa i w reżyserii Macieja Wojtyszki otrzymała nagrodę Kaliskich Spotkań Teatralnych. Postać nieszczęsnej Anuszki z „Mistrza i Małgorzaty” wg Bułhakowa w inscenizacji Krystiana Lupy była kwintesencją aktorskiej odwagi balansowania na cienkiej linie między dramatem a śmiesznością – wulgarna, w pijackim rozmamłaniu „opadających pończoch”, pogubiona w świecie szatańskich tricków, szukała usprawiedliwienia i akceptacji (nominacja do krakowskich „Ludwików”). W groteskowy i prześmiewczy świat przedstawień Mikołaja Grabowskiego wpisała się gombrowiczowskimi postaciami Księżnej, Damy w Burgundzie, Jednej z postaci w grupie Krytyków z „Tanga Gombrowicz” oraz odzianej w męski garnitur Kobiety w „Sejmie kobiet” Arystofanesa. Jej kreacja Matki w „Ósmym dniu tygodnia” wg Hłaski w reżyserii Armina Petrasa, spowitej w kokon wiecznej depresji, choroby, brzydkiego starzenia – była znakiem, krzykiem samotności współczesnego człowieka. Świetnie oceniona została rola jej w „Sędziach” w reżyserii Marii Spiss: „Najmocniej zabrzmiała tragedia Jewdochy, kobiety, którą miłość złapała w pułapkę bez wyjścia”. (eb) (db)

Nagrody

1996 – XXXVI Kaliskie Spotkania Teatralne – nagroda aktorska za rolę Joanny w przedstawieniu „Wznowienie” M. Wojtyszki, reż. M. Wojtyszko.
1993 – XVIII Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska” – nagroda aktorska za rolę Rachel [w] „Wesele” S. Wyspiańskiego, reż. A. Wajda.
1989 – XIV Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Polska – nagroda aktorska za rolę Lei w przedstawieniu „Dybuk” S. An-skiego, reż. A. Wajda

W teatrze

W repertuarze

Pozostałe