Katarzyna Krzanowska

Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie.

1.01.1996 - 31.08.1999 - Teatr Ludowy, Kraków

1.09.1999 - 31.08.2004 - Teatr Nowy, Łódź

29.04.2008 - Stary Teatr, Kraków

Aktorka obdarzona talentem i sceniczną charyzmą oraz odwagą w podejmowaniu wyzwań. Związana wcześniej z Teatrami im. Słowackiego w Krakowie i Nowym w Łodzi, swoje najbardziej efektowne i dojrzałe kreacje stworzyła na scenie przy ulicy Jagiellońskiej. Błyskotliwie zadebiutowała w Narodowym Starym Teatrze rolą w „Klątwie” Wyspiańskiego w reż. Barbary Wysockiej (2008). Zagrana przez nią postać Młodej w przedstawieniu, którego akcja przeniesiona została w realia współczesnej polskiej wsi,  została nagrodzona na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska” oraz Przeglądzie Kontrapunkt.
Silna osobowość sceniczna, prawda ekspresji i ogromny temperament Katarzyny Krzanowskiej zaowocowały takimi kreacjami, jak: pełna zbrodniczej determinacji Tamorra w „Anatomii Tytusa – Fall of Rome” Klemma, nakreślony z brawurową swadą Profesor bez Żeńskiej Końcówki w „Być jak Steve Jobs” Libera, pełna pijackiej werwy Ebriacka w „Pijakach” Wysockiej czy genialnie uchwycona, pretensjonalna małomiasteczkowa piękność –Telimena w „Panu Tadeuszu” Grabowskiego. Aktorka, która równie przekonująco buduje wewnętrznie rozwibrowane role dramatyczne, jak i wyraziste postaci komediowe, doskonale czuje się też w formie monodramu. Zachwyciła opartym na internetowym blogu spektaklu „Forma przetrwalnikowa” (gdzie przez 45 minut prowadzi monolog młodej lekarki wykonując jednocześnie skomplikowany układ gimnastyczny), w którym z ironicznym dystansem udało jej się wyrazić poczucie beznadziei młodego pokolenia.
Celina Mickiewicz w spektaklu „Towiańczycy, królowie chmur” duetu Jolanta Janiczak/ Wiktor Rubin – tragiczno-groteskowa postać, rozpięta pomiędzy zjadliwym komizmem i fascynującym mrokiem szaleństwa – to rola, której się łatwo nie zapomina: „Dotknięta obłędem Celina o «smutnym, brudnym seksapilu» ma rozmazany makijaż, nieuczesane włosy i ekstrawagancki kapelusz”. (…). Zrządzeniem losu Towiańscy zjawiają się w domu Mickiewicza w Paryżu. Początkowa nieufność salonu zmienia się w fascynację, zarażenie ideą, szaleństwo i nieszczęście Celiny, która złożona na ołtarzu Sprawy rodzi Konrada pragnącego wyemancypować się z roli herosa” – analizowała po premierze Kamila Paprocka w „Teatrze”.
Wszechstronny talent aktorki  i jej niesłychaną łatwość scenicznej transformacji dostrzegł Jan Klata powierzając jej coraz bardziej odpowiedzialne zadania w swoich kolejnych przedstawieniach: „Trylogia” (Oleńka Billewiczówna), „Tajny agent” (Rosa Luxemberg, Nadkomisarz), „Wesele hrabiego Orgaza” (Rumunka, Dziennikarz) czy „Do Damaszku” (P-Pozostałe).
Świetną rolę Krzanowskiej w spektaklu „Ojciec matka tunel strachu”, opowiadającym o traumatycznych relacjach rodzice-dzieci, tak opisał swym młodzieżowym językiem Maciej Stroiński na teatrjestcute.pl: „Katarzyna Krzanowska to źródłowo kobieca obecność, słodko-ostra. Ogarnia wzruszenie i ogarnia bekę, i nie wiem, co trudniej. Śpiewa tak, że chce się płakać, i to jest komplement”. Nic dodać, nic ująć.
Kreatywność i otwartość na bardzo różne języki teatralne udowodniła w spektaklach „Podopieczni” wg E. Jelinek (o tragedii dzisiejszych  imigrantów w Europie) w oraz polsko-chińskim przedsięwzięciu z pogranicza teatru ruchu i plastycznej wizji, jakim jest „Dekalog” w reż. Tiana Gebinga.
(afw)

Nagrody:
2008 – XXXIII Opolskie Konfrontacje Teatralne Klasyka Polska –  nagroda za rolę Młodej w przedstawieniu „Klątwa” S. Wyspiańskiego, reż. B. Wysocka
2008 – XLIII Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin – wyróżnienie za rolę Młodej w przedstawieniu „Klątwa” S. Wyspiańskiego, reż. B. Wysocka


W teatrze:
Do Damaszku - P (POZOSTAŁE)
Pijacy - EBRIACKA
Sprawa Gorgonowej - RADIOODBIORNIK
Towiańczycy, królowie chmur - CELINA MICKIEWICZ
Trylogia - ALEKSANDRA BILLEWICZÓWNA, EWA NOWOWIEJSKA, OBRAZ
Dekalog - 9
Głód -
Do Damaszku - P (POZOSTAŁE)


Anatomia Tytusa Fall of Rome – Tamora
blogi.pl – Postać (w) Forma przetrwalnikowa
Być albo nie być – Dowasz, reżyser, dyrektor teatru
Być jak Steve Jobs. Bohaterowie polskiej transformacji. Ballada o lekkim zabarwieniu heroicznym. – Profesor Bez Żeńskiej Końcówki / Komisarz
Czekając na Turka – Pani Salamina
Do Damaszku – P (Pozostałe)
Dumanowski Side A i B – Jedna z postaci
Klątwa – Młoda
Ojciec matka tunel strachu – Matka Anne Klein
Pan Tadeusz czyli Ostatni Zajazd na Litwie – Telimena
Pijacy – Ebriacka
Śmierć i zmartwychwstanie świata – Wynajmujący
Sprawa Gorgonowej – Radioodbiornik
Tajny agent dawniej znany jako koprofagi czyli znienawidzeni ale niezbędni – Rosa Luxemberg / Nadkomisarz
Terezin – Jedna z postaci
Towiańczycy, królowie chmur – Celina Mickiewicz
Trylogia – Aleksandra Billewiczówna / Ewa Nowowiejska / Obraz *
Wesele hrabiego Orgaza – Rumunka / Dziennikarz 02