Krzysztof Stawowy

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1987/

1.07.1987 - 31.08.1997 - Stary Teatr, Kraków

1.09.1998 - Stary Teatr, Kraków

Zadebiutował na scenie Starego Teatru rolą Akademika w obsypanym nagrodami przedstawieniu „Wiosna Narodów w Cichym Zakątku” Nowaczyńskiego w reżyserii Tadeusza Bradeckiego i do dziś pozostaje w jego zespole. Działa również na wielu płaszczyznach poza rodzimą sceną. Utalentowany estradowo aktor jest współtwórcą znanego od ponad dwudziestu lat Kabaretu pod Wyrwigroszem. Doskonałe opanowanie angielskiego pozwala mu na grę i konferansjerkę w tym języku. Uczy też w prywatnym studium aktorskim SPOT.

Jest aktorem zdyscyplinowanym formalnie, precyzyjnym warsztatowo, doskonale panującym nad plastyką ciała, obdarzonym ciepłym barytonem i dużą kulturą muzyczną. Sprawdził się w bardzo zróżnicowanym repertuarze, znakomicie poruszając się zwłaszcza w przestrzeni komedii i groteski. Współpracował z Andrzejem Wajdą, Jerzym Jarockim, Rudolfem Ziołą, Markiem Fiedorem. Znakomicie odnalazł się w nasyconych teatralnością inscenizacjach Tadeusza Bradeckiego: charakterystyczny, zabawny, zaskakująco zmienny w szeregu postaci w szkatułkowym dziele „Rękopis znaleziony w Saragossie” wg Potockiego, Pan w czarownym świecie „Jak wam się podoba” Szekspira,  Greenwool w „Karierze Artura Ui”, znakomity Ignacy Chudzina w „Śnie nocy letniej” Szekspira w reżyserii Rudolfa Zioły. Mikołaj Grabowski powierzył mu rolę Pułkownika Fichcika w „Trans-Atlantyku” Gombrowicza, w której aktor dokonał swoistego przemieszania cech dość ograniczonego oficera z wyobrażeniem manier Wieniawy Długoszowskiego. 

„Geniusze! Do cholery z tymi geniuszami! Wy jesteście dla mnie ważniejsi. I ani ja, ani nikt inny, nie będzie sądził narodu polskiego według Mickiewicza lub Szopena” – w finale przedstawienia „Chopin kontra Szopen” w reżyserii Mikołaja Grabowskiego aktor wygłaszał w groteskowym napięciu słynny monolog z „Dziennika” Gombrowicza, który stanowił swoistą pointę przedstawienia. Aktor przykuwał uwagę w inscenizacji Jana Klaty, spektaklu z wykorzystaniem muzyki Roberta Piernikowskiego inspirowanym „Królem Edypem” Sofoklesa i Strawińskiego: „Krzysztof Stawowy – może posłaniec, może wieszczek Terezjasz woła w języku francuskim do widzów, informuje o przebiegu akcji, tłumaczy sens mitu”. W kolejnej realizacji Jana Klaty – prowokacyjnym „Królu Ubu” Jarrego – aktor wpisuje postać Rotmistrza Opasa w pastiszowy, szyderczy świat przedstawienia. Natomiast Tamburmajor z „Woyzecka” Büchnera w reżyserii Mariusza Grzegorzka to w jego interpretacji podstarzały, kiczowaty amant nakreślony silnymi akcentami groteski.

(eb)

W teatrze:
Król Ubu - ROTMISTRZ OPAS
Woyzeck - Tamburmajor
Trylogia - ATAMAN, KOMPAN KMICICA, MURZYN RADZIWIŁŁA, KETLING OF ELGIN
Dekalog - 8


Chopin kontra Szopen – Gombrowicz

Don Juan – Don Jaime

Dumanowski Side A I B – Jedna z postaci

Dybuk – Batlan IV / Chasyd IV 

Faust cz.I – Mieszczanin (gościnnie) 

Fortynbras się upił – Wartownik I 

Grzebanie – Urzędnik / Diabeł IV / Kmiotek I / Aktor III

Jak wam się podoba – Jeden z Panów

Kariera Artura Ui – Greenwod

Kaspar – Jeden z Kasparów

Król Edyp

Król Ubu – Rotmistrz Opas

Mocarze – Zesłaniec

Nie-boska komedia – Rzeźnik I / Artysta

Operetka – Jedna z postaci

Operetka – Stanisław

Peer Gynt – Pan Tomtadracki

Poczet Królów Polskich – Stanisław August Poniatowski

Płatonow – Cyryl

Romulus Wielki – Jedna z postaci w Chórze Germanów

Sen nocy letniej – Ignacy Chudzina 

Ślub – Dostojnik / Zdrajca II

Słuchaj, Izraelu! – Oficer niemiecki

Trans-Atlantyk – Pułkownik Fichcik

tryptyk wyspiański – Przyjaciel 

Trzeci akt według „Szewców” – Chochoł, Bubek

Wanda – Laborant 1 / Grabarz 1 / Krak

Woyzeck – Tamburmajor

Zemsta – Śmigalski